1 Corinthians (Icelandic)

1

1:1b.1CO.001.001 Páll, kallaður að Guðs vilja til að vera postuli Jesú Krists, og Sósþenes, bróðir vor, heilsa

1:2b.1CO.001.002 söfnuði Guðs í Korintu, þeim sem helgaðir eru í Kristi Jesú, heilagir að köllun til, ásamt öllum þeim, sem alls staðar ákalla nafn Drottins vors Jesú Krists, sem er þeirra Drottinn og vor.

1:3b.1CO.001.003 Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi.

1:4b.1CO.001.004 Ávallt þakka ég Guði mínum yðar vegna fyrir þá náð, sem hann hefur gefið yður í Kristi Jesú.

1:5b.1CO.001.005 Í honum eruð þér auðgaðir orðnir í öllu, í hvers konar ræðu og hvers konar þekkingu.

1:6b.1CO.001.006 Vitnisburðurinn um Krist er líka staðfestur orðinn á meðal yðar,

1:7b.1CO.001.007 svo að yður brestur ekki neina náðargjöf meðan þér væntið opinberunar Drottins vors Jesú Krists.

1:8b.1CO.001.008 Hann mun og gjöra yður staðfasta allt til enda, óásakanlega á degi Drottins vors Jesú Krists.

1:9b.1CO.001.009 Trúr er Guð, sem yður hefur kallað til samfélags sonar síns Jesú Krists, Drottins vors.

1:10b.1CO.001.010 En ég áminni yður, bræður, í nafni Drottins vors Jesú Krists, að þér séuð allir samhuga og ekki séu flokkadrættir á meðal yðar, heldur að þér séuð fullkomlega sameinaðir í sama hugarfari og í sömu skoðun.

1:11b.1CO.001.011 Því að mér hefur verið tjáð um yður, bræður mínir, af heimilismönnum Klóe, að þrætur eigi sér stað á meðal yðar.

1:12b.1CO.001.012 Ég á við þetta, að sumir yðar segja: "Ég er Páls," og aðrir: "Ég er Apollóss," eða: "Ég er Kefasar," eða: "Ég er Krists."

1:13b.1CO.001.013 Er þá Kristi skipt í sundur? Mun Páll hafa verið krossfestur fyrir yður? Eða eruð þér skírðir til nafns Páls?

1:14b.1CO.001.014 Ég þakka Guði fyrir, að ég hef engan yðar skírt nema Krispus og Gajus,

1:15b.1CO.001.015 til þess að enginn skuli segja, að þér séuð skírðir til nafns míns.

1:16b.1CO.001.016 Jú, ég skírði líka Stefanas og heimamenn hans. Annars veit ég ekki til, að ég hafi skírt neinn annan.

1:17b.1CO.001.017 Ekki sendi Kristur mig til að skíra, heldur til að boða fagnaðarerindið, - og ekki með orðspeki, til þess að kross Krists missti ekki gildi sitt.

1:18b.1CO.001.018 Því að orð krossins er heimska þeim er glatast, en oss, sem hólpnir verðum, er það kraftur Guðs.

1:19b.1CO.001.019 Ritað er: Ég mun eyða speki spekinganna, og hyggindi hyggindamannanna mun ég að engu gjöra.

1:20b.1CO.001.020 Hvar er vitringur? Hvar fræðimaður? Hvar orðkappi þessarar aldar? Hefur Guð ekki gjört speki heimsins að heimsku?

1:21b.1CO.001.021 Því þar eð heimurinn með speki sinni þekkti ekki Guð í speki hans, þóknaðist Guði að frelsa þá, er trúa, með heimsku prédikunarinnar.

1:22b.1CO.001.022 Gyðingar heimta tákn, og Grikkir leita að speki,

1:23b.1CO.001.023 en vér prédikum Krist krossfestan, Gyðingum hneyksli og heiðingjum heimsku,

1:24b.1CO.001.024 en hinum kölluðu, bæði Gyðingum og Grikkjum, Krist, kraft Guðs og speki Guðs.

1:25b.1CO.001.025 Því að heimska Guðs er mönnum vitrari og veikleiki Guðs mönnum sterkari.

1:26b.1CO.001.026 Bræður, hyggið að köllun yðar: Þér voruð ekki margir vitrir að manna dómi, ekki margir máttugir, ekki margir stórættaðir.

1:27b.1CO.001.027 En Guð hefur útvalið það, sem heimurinn telur heimsku, til að gjöra hinum vitru kinnroða, og Guð hefur útvalið það, sem heimurinn telur veikleika til að gjöra hinu volduga kinnroða.

1:28b.1CO.001.028 Og hið ógöfuga í heiminum og hið fyrirlitna hefur Guð útvalið, það sem ekkert er, til þess að gjöra að engu það, sem eitthvað er,

1:29b.1CO.001.029 til þess að enginn maður skuli hrósa sér fyrir Guði.

1:30b.1CO.001.030 Honum er það að þakka að þér eruð í samfélagi við Krist Jesú. Hann er orðinn oss vísdómur frá Guði, bæði réttlæti, helgun og endurlausn.

1:31b.1CO.001.031 Eins og ritað er: "Sá, sem hrósar sér, hrósi sér í Drottni."

10

10:1b.1CO.010.001 Ég vil ekki, bræður, að yður skuli vera ókunnugt um það, að feður vorir voru allir undir skýinu og fóru allir yfir um hafið.

10:2b.1CO.010.002 Allir voru skírðir til Móse í skýinu og hafinu.

10:3b.1CO.010.003 Allir neyttu hinnar sömu andlegu fæðu

10:4b.1CO.010.004 og drukku allir hinn sama andlega drykk. Þeir drukku af hinum andlega kletti, sem fylgdi þeim. Kletturinn var Kristur.

10:5b.1CO.010.005 En samt hafði Guð enga velþóknun á flestum þeirra og þeir féllu í eyðimörkinni.

10:6b.1CO.010.006 Þessir hlutir hafa gjörst sem fyrirboðar fyrir oss, til þess að vér verðum ekki sólgnir í það, sem illt er, eins og þeir urðu sólgnir í það.

10:7b.1CO.010.007 Verðið ekki skurðgoðadýrkendur, eins og nokkrir þeirra. Ritað er: "Lýðurinn settist niður til að eta og drekka, og þeir stóðu upp til að leika."

10:8b.1CO.010.008 Drýgjum ekki heldur hórdóm, eins og nokkrir þeirra drýgðu hórdóm, og tuttugu og þrjár þúsundir féllu á einum degi.

10:9b.1CO.010.009 Freistum ekki heldur Drottins, eins og nokkrir þeirra freistuðu hans, þeir biðu bana af höggormum.

10:10b.1CO.010.010 Möglið ekki heldur eins og nokkrir þeirra mögluðu, þeir fórust fyrir eyðandanum.

10:11b.1CO.010.011 Allt þetta kom yfir þá sem fyrirboði, og það er ritað til viðvörunar oss, sem endir aldanna er kominn yfir.

10:12b.1CO.010.012 Sá, er hyggst standa, gæti því vel að sér, að hann falli ekki.

10:13b.1CO.010.013 Þér hafið ekki reynt nema mannlega freistingu. Guð er trúr og lætur ekki freista yðar um megn fram, heldur mun hann, þegar hann reynir yður, einnig sjá um, að þér fáið staðist.

10:14b.1CO.010.014 Fyrir því, mínir elskuðu, flýið skurðgoðadýrkunina.

10:15b.1CO.010.015 Ég tala til yðar sem skynsamra manna. Dæmið þér um það, sem ég segi.

10:16b.1CO.010.016 Sá bikar blessunarinnar, sem vér blessum, er hann ekki samfélag um blóð Krists? Og brauðið, sem vér brjótum, er það ekki samfélag um líkama Krists?

10:17b.1CO.010.017 Af því að brauðið er eitt, erum vér hinir mörgu einn líkami, því að vér höfum allir hlutdeild í hinu eina brauði.

10:18b.1CO.010.018 Lítið á Ísraelsþjóðina. Eiga þeir, sem fórnirnar eta, ekki hlut í altarinu?

10:19b.1CO.010.019 Hvað segi ég þá? Að kjöt fórnað skurðgoðum sé nokkuð? Eða skurðgoð sé nokkuð?

10:20b.1CO.010.020 Nei, heldur að það sem heiðingjarnir blóta, það blóta þeir illum öndum, en ekki Guði. En ég vil ekki, að þér hafið samfélag við illa anda.

10:21b.1CO.010.021 Ekki getið þér drukkið bikar Drottins og bikar illra anda. Ekki getið þér tekið þátt í borðhaldi Drottins og borðhaldi illra anda.

10:22b.1CO.010.022 Eða eigum vér að reita Drottin til reiði? Munum vér vera máttugri en hann?

10:23b.1CO.010.023 Allt er leyfilegt, en ekki er allt gagnlegt. Allt er leyfilegt, en ekki byggir allt upp.

10:24b.1CO.010.024 Enginn hyggi að eigin hag, heldur hag annarra.

10:25b.1CO.010.025 Allt það, sem selt er á kjöttorginu, getið þér etið án nokkurra eftirgrennslana vegna samviskunnar.

10:26b.1CO.010.026 Því að jörðin er Drottins og allt, sem á henni er.

10:27b.1CO.010.027 Ef einhver hinna vantrúuðu býður yður og ef þér viljið fara, þá etið af öllu því, sem fyrir yður er borið, án eftirgrennslana vegna samviskunnar.

10:28b.1CO.010.028 En ef einhver segir við yður: "Þetta er fórnarkjöt!" þá etið ekki, vegna þess, er gjörði viðvart, og vegna samviskunnar.

10:29b.1CO.010.029 Samviskunnar, segi ég, ekki eigin samvisku, heldur samvisku hins. En hvers vegna skyldi frelsi mitt eiga að dæmast af samvisku annars?

10:30b.1CO.010.030 Ef ég neyti fæðunnar með þakklæti, hvers vegna skyldi ég sæta lasti fyrir það, sem ég þakka fyrir?

10:31b.1CO.010.031 Hvort sem þér því etið eða drekkið eða hvað sem þér gjörið, þá gjörið það allt Guði til dýrðar.

10:32b.1CO.010.032 Verið hvorki Gyðingum né Grikkjum né kirkju Guðs til ásteytingar.

10:33b.1CO.010.033 Ég fyrir mitt leyti reyni í öllu að þóknast öllum og hygg ekki að eigin hag, heldur hag hinna mörgu, til þess að þeir verði hólpnir.

11

11:1b.1CO.011.001 Verið eftirbreytendur mínir eins og ég er eftirbreytandi Krists.

11:2b.1CO.011.002 Ég hrósa yður fyrir það, að þér í öllu minnist mín og haldið fast við kenningarnar, eins og ég flutti yður þær.

11:3b.1CO.011.003 En ég vil, að þér vitið, að Kristur er höfuð sérhvers manns, maðurinn er höfuð konunnar og Guð höfuð Krists.

11:4b.1CO.011.004 Sérhver sá maður, sem biðst fyrir eða flytur spádóma Guðs og hefur á höfðinu, hann óvirðir höfuð sitt.

11:5b.1CO.011.005 En sérhver kona, sem biðst fyrir eða flytur spádóma Guðs berhöfðuð, óvirðir höfuð sitt. Það er hið sama sem hún hefði látið krúnuraka sig.

11:6b.1CO.011.006 Ef konan því vill ekki hylja höfuð sitt, þá láti hún klippa sig. En ef það er óvirðing fyrir konuna að láta klippa eða raka hár sitt, þá hafi hún á höfðinu.

11:7b.1CO.011.007 Karlmaður á ekki að hylja höfuð sitt, því að hann er ímynd og vegsemd Guðs, en konan er vegsemd mannsins.

11:8b.1CO.011.008 Því ekki er maðurinn af konunni kominn, heldur konan af manninum,

11:9b.1CO.011.009 og ekki var heldur maðurinn skapaður vegna konunnar, heldur konan vegna mannsins.

11:10b.1CO.011.010 Þess vegna á konan vegna englanna að bera tákn um yfirráð mannsins á höfði sér.

11:11b.1CO.011.011 Þó er hvorki konan óháð manninum né maðurinn konunni í samfélaginu við Drottin,

11:12b.1CO.011.012 því að eins og konan er komin af manninum, svo er og maðurinn fæddur af konunni, en allt er frá Guði.

11:13b.1CO.011.013 Dæmið sjálfir: Sæmir það konu að biðja til Guðs berhöfðuð?

11:14b.1CO.011.014 Kennir ekki sjálf náttúran yður, að ef karlmaður ber sítt hár, þá er það honum vansæmd,

11:15b.1CO.011.015 en ef kona ber sítt hár, þá er það henni sæmd? Því að síða hárið er gefið henni í höfuðblæju stað.

11:16b.1CO.011.016 En ætli nú einhver sér að gjöra þetta að kappsmáli, þá viti sá, að annað er ekki venja vor eða safnaða Guðs.

11:17b.1CO.011.017 En um leið og ég áminni um þetta, get ég ekki hrósað yður fyrir samkomur yðar, sem eru fremur til ills en góðs.

11:18b.1CO.011.018 Í fyrsta lagi heyri ég, að flokkadráttur eigi sér stað á meðal yðar, er þér komið saman á safnaðarsamkomum, og því trúi ég að nokkru leyti.

11:19b.1CO.011.019 Víst verður að vera flokkaskipting á meðal yðar, til þess að þeir yðar þekkist úr, sem hæfir eru.

11:20b.1CO.011.020 Þegar þér komið saman er það ekki til þess að neyta máltíðar Drottins,

11:21b.1CO.011.021 því að við borðhaldið hrifsar hver sína máltíð, svo einn er hungraður, en annar drekkur sig ölvaðan.

11:22b.1CO.011.022 Hafið þér þá ekki hús til að eta og drekka í? Eða fyrirlítið þér söfnuð Guðs og gjörið þeim kinnroða, sem ekkert eiga? Hvað á ég að segja við yður? Á ég að hæla yður fyrir þetta? Nei, ég hæli yður ekki.

11:23b.1CO.011.023 Því að ég hef meðtekið frá Drottni það, sem ég hef kennt yður: Nóttina, sem Drottinn Jesús var svikinn, tók hann brauð,

11:24b.1CO.011.024 gjörði þakkir, braut það og sagði: "Þetta er minn líkami, sem er fyrir yður. Gjörið þetta í mína minningu."

11:25b.1CO.011.025 Sömuleiðis tók hann og bikarinn eftir kvöldmáltíðina og sagði: "Þessi bikar er hinn nýi sáttmáli í mínu blóði. Gjörið þetta, svo oft sem þér drekkið, í mína minningu."

11:26b.1CO.011.026 Svo oft sem þér etið þetta brauð og drekkið af bikarnum, boðið þér dauða Drottins, þangað til hann kemur.

11:27b.1CO.011.027 Hver sem etur brauðið eða drekkur bikar Drottins óverðuglega, verður þess vegna sekur við líkama og blóð Drottins.

11:28b.1CO.011.028 Hver maður prófi sjálfan sig og eti síðan af brauðinu og drekki af bikarnum.

11:29b.1CO.011.029 Því að sá sem etur og drekkur án þess að dæma rétt um líkamann, hann etur og drekkur sjálfum sér til dóms.

11:30b.1CO.011.030 Fyrir því eru svo margir sjúkir og krankir á meðal yðar, og allmargir deyja.

11:31b.1CO.011.031 Ef vér dæmdum um sjálfa oss, yrðum vér ekki dæmdir.

11:32b.1CO.011.032 En fyrst Drottinn dæmir oss, þá er hann að aga oss til þess að vér verðum ekki dæmdir sekir ásamt heiminum.

11:33b.1CO.011.033 Fyrir því skuluð þér bíða hver eftir öðrum, bræður mínir, þegar þér komið saman til að matast.

11:34b.1CO.011.034 Ef nokkur er hungraður, þá eti hann heima, til þess að samkomur yðar verði yður ekki til dóms. Annað mun ég segja til um, þegar ég kem.

12

12:1b.1CO.012.001 En svo ég minnist á gáfur andans, bræður, þá vil ég ekki að þér séuð fáfróðir um þær.

12:2b.1CO.012.002 Þér vitið, að þegar þér voruð heiðingjar, þá létuð þér leiða yður til mállausra skurðgoðanna, rétt eins og verkast vildi.

12:3b.1CO.012.003 Fyrir því læt ég yður vita, að enginn, sem talar af Guðs anda, segir: "Bölvaður sé Jesús!" og enginn getur sagt: "Jesús er Drottinn!" nema af heilögum anda.

12:4b.1CO.012.004 Mismunur er á náðargáfum, en andinn er hinn sami,

12:5b.1CO.012.005 og mismunur er á embættum, en Drottinn hinn sami,

12:6b.1CO.012.006 og mismunur er á hæfileikum að framkvæma, en Guð hinn sami, sem öllu kemur til leiðar í öllum.

12:7b.1CO.012.007 Andinn opinberast í sérhverjum til þess, sem gagnlegt er.

12:8b.1CO.012.008 Einum er fyrir andann gefið að mæla af speki, öðrum að mæla af þekkingu í krafti sama anda.

12:9b.1CO.012.009 Hinn sami andi veitir einum trú, öðrum lækningagáfu

12:10b.1CO.012.010 og öðrum kraft til að framkvæma undur. Einn fær spádómsgáfu, annar hæfileika að greina anda, einn að tala tungum og annar að útleggja tungutal.

12:11b.1CO.012.011 En öllu þessu kemur til leiðar eini og sami andinn, og hann útbýtir hverjum einum eftir vild sinni.

12:12b.1CO.012.012 Því að eins og líkaminn er einn og hefur marga limi, en allir limir líkamans, þótt margir séu, eru einn líkami, þannig er og Kristur.

12:13b.1CO.012.013 Í einum anda vorum vér allir skírðir til að vera einn líkami, hvort sem vér erum Gyðingar eða Grikkir, þrælar eða frjálsir, og allir fengum vér einn anda að drekka.

12:14b.1CO.012.014 Því að líkaminn er ekki einn limur, heldur margir.

12:15b.1CO.012.015 Ef fóturinn segði: "Fyrst ég er ekki hönd, heyri ég ekki líkamanum til," þá er hann ekki fyrir það líkamanum óháður.

12:16b.1CO.012.016 Og ef eyrað segði: "Fyrst ég er ekki auga, heyri ég ekki líkamanum til," þá er það ekki þar fyrir líkamanum óháð.

12:17b.1CO.012.017 Ef allur líkaminn væri auga, hvar væri þá heyrnin? Ef hann væri allur heyrn, hvar væri þá ilmanin?

12:18b.1CO.012.018 En nú hefur Guð sett hvern einstakan lim á líkamann eins og honum þóknaðist.

12:19b.1CO.012.019 Ef allir limirnir væru einn limur, hvar væri þá líkaminn?

12:20b.1CO.012.020 En nú eru limirnir margir, en líkaminn einn.

12:21b.1CO.012.021 Augað getur ekki sagt við höndina: "Ég þarfnast þín ekki!" né heldur höfuðið við fæturna: "Ég þarfnast ykkar ekki!"

12:22b.1CO.012.022 Nei, miklu fremur eru þeir limir á líkamanum nauðsynlegir, sem virðast vera í veikbyggðara lagi.

12:23b.1CO.012.023 Og þeim, sem oss virðast vera í óvirðulegra lagi á líkamanum, þeim veitum vér því meiri sæmd, og þeim, sem vér blygðumst vor fyrir, sýnum vér því meiri blygðunarsemi.

12:24b.1CO.012.024 Þess þarfnast hinir ásjálegu limir vorir ekki. En Guð setti líkamann svo saman, að hann gaf þeim, sem síðri var, því meiri sæmd,

12:25b.1CO.012.025 til þess að ekki yrði ágreiningur í líkamanum, heldur skyldu limirnir bera sameiginlega umhyggju hver fyrir öðrum.

12:26b.1CO.012.026 Og hvort heldur einn limur þjáist, þá þjást allir limirnir með honum, eða einn limur er í hávegum hafður, samgleðjast allir limirnir honum.

12:27b.1CO.012.027 Þér eruð líkami Krists og limir hans hver um sig.

12:28b.1CO.012.028 Guð hefur sett nokkra í kirkjunni, fyrst postula, í öðru lagi spámenn, í þriðja lagi fræðara, sumum hefur hann veitt gáfu að gjöra kraftaverk, lækna, vinna líknarstörf, stjórna og tala tungum.

12:29b.1CO.012.029 Hvort eru allir postular? Hvort eru allir spámenn? Hvort eru allir fræðarar? Hvort eru allir kraftaverkamenn?

12:30b.1CO.012.030 Hvort hafa allir hlotið lækningagáfu? Hvort tala allir tungum? Hvort útlista allir tungutal?

12:31b.1CO.012.031 Nei, sækist heldur eftir náðargáfunum, þeim hinum meiri. Og nú bendi ég yður á enn þá miklu ágætari leið.

13

13:1b.1CO.013.001 Þótt ég talaði tungum manna og engla, en hefði ekki kærleika, væri ég hljómandi málmur eða hvellandi bjalla.

13:2b.1CO.013.002 Og þótt ég hefði spádómsgáfu og vissi alla leyndardóma og ætti alla þekking, og þótt ég hefði svo takmarkalausa trú, að færa mætti fjöll úr stað, en hefði ekki kærleika, væri ég ekki neitt.

13:3b.1CO.013.003 Og þótt ég deildi út öllum eigum mínum, og þótt ég framseldi líkama minn, til þess að verða brenndur, en hefði ekki kærleika, væri ég engu bættari.

13:4b.1CO.013.004 Kærleikurinn er langlyndur, hann er góðviljaður. Kærleikurinn öfundar ekki. Kærleikurinn er ekki raupsamur, hreykir sér ekki upp.

13:5b.1CO.013.005 Hann hegðar sér ekki ósæmilega, leitar ekki síns eigin, hann reiðist ekki, er ekki langrækinn.

13:6b.1CO.013.006 Hann gleðst ekki yfir óréttvísinni, en samgleðst sannleikanum.

13:7b.1CO.013.007 Hann breiðir yfir allt, trúir öllu, vonar allt, umber allt.

13:8b.1CO.013.008 Kærleikurinn fellur aldrei úr gildi. En spádómsgáfur, þær munu líða undir lok, og tungur, þær munu þagna, og þekking, hún mun líða undir lok.

13:9b.1CO.013.009 Því að þekking vor er í molum og spádómur vor er í molum.

13:10b.1CO.013.010 En þegar hið fullkomna kemur, þá líður það undir lok, sem er í molum.

13:11b.1CO.013.011 Þegar ég var barn, talaði ég eins og barn, hugsaði eins og barn og ályktaði eins og barn. En þegar ég var orðinn fulltíða maður, lagði ég niður barnaskapinn.

13:12b.1CO.013.012 Nú sjáum vér svo sem í skuggsjá, í ráðgátu, en þá munum vér sjá augliti til auglitis. Nú er þekking mín í molum, en þá mun ég gjörþekkja, eins og ég er sjálfur gjörþekktur orðinn.

13:13b.1CO.013.013 En nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt, en þeirra er kærleikurinn mestur.

14

14:1b.1CO.014.001 Keppið eftir kærleikanum. Sækist eftir gáfum andans, en einkum eftir spádómsgáfu.

14:2b.1CO.014.002 Því að sá, sem talar tungum, talar ekki við menn, heldur við Guð. Enginn skilur hann, í anda talar hann leyndardóma.

14:3b.1CO.014.003 En spámaðurinn talar til manna, þeim til uppbyggingar, áminningar og huggunar.

14:4b.1CO.014.004 Sá, sem talar tungum, byggir upp sjálfan sig, en spámaðurinn byggir upp söfnuðinn.

14:5b.1CO.014.005 Ég vildi að þér töluðuð allir tungum, en þó enn meir, að þér hefðuð spádómsgáfu. Það er meira vert en að tala tungum, nema það sé útlagt, til þess að söfnuðurinn hljóti uppbygging.

14:6b.1CO.014.006 Hvað mundi ég gagna yður, bræður, ef ég nú kæmi til yðar og talaði tungum, en flytti yður ekki opinberun eða þekkingu eða spádóm eða kenningu?

14:7b.1CO.014.007 Jafnvel hinir dauðu hlutir, sem gefa hljóð frá sér, hvort heldur er pípa eða harpa, - ef þær gefa ekki mismunandi hljóð frá sér, hvernig ætti þá að skiljast það, sem leikið er á pípuna eða hörpuna?

14:8b.1CO.014.008 Gefi lúðurinn óskilmerkilegt hljóð, hver býr sig þá til bardaga?

14:9b.1CO.014.009 Svo er og um yður: Ef þér mælið ekki með tungu yðar fram skilmerkileg orð, hvernig verður það þá skilið, sem talað er? Því að þér talið þá út í bláinn.

14:10b.1CO.014.010 Hversu margar tegundir tungumála, sem kunna að vera til í heiminum, ekkert þeirra er þó málleysa.

14:11b.1CO.014.011 Ef ég nú þekki ekki merkingu málsins, verð ég sem útlendingur fyrir þeim, sem talar, og hann útlendingur fyrir mér.

14:12b.1CO.014.012 Eins er um yður. Fyrst þér sækist eftir gáfum andans, leitist þá við að vera auðugir að þeim, söfnuðinum til uppbyggingar.

14:13b.1CO.014.013 Biðji því sá, er talar tungum, um að geta útlagt.

14:14b.1CO.014.014 Því að ef ég biðst fyrir með tungum, þá biður andi minn, en skilningur minn ber engan ávöxt.

14:15b.1CO.014.015 Hvernig er því þá farið? Ég vil biðja með anda, en ég vil einnig biðja með skilningi. Ég vil lofsyngja með anda, en ég vil einnig lofsyngja með skilningi.

14:16b.1CO.014.016 Því ef þú vegsamar með anda, hvernig á þá sá, er skipar sess hins fáfróða, að segja amen við þakkargjörð þinni, þar sem hann veit ekki, hvað þú ert að segja?

14:17b.1CO.014.017 Að vísu getur þakkargjörð þín verið fögur, en hinn uppbyggist ekki.

14:18b.1CO.014.018 Ég þakka Guði, að ég tala tungum öllum yður fremur,

14:19b.1CO.014.019 en á safnaðarsamkomu vil ég heldur tala fimm orð með skilningi mínum, til þess að ég geti frætt aðra, en tíu þúsund orð með tungum.

14:20b.1CO.014.020 Bræður, verið ekki börn í dómgreind, heldur sem ungbörn í illskunni, en fullorðnir í dómgreind.

14:21b.1CO.014.021 Í lögmálinu er ritað: Með annarlegu tungutaki og annarlegum vörum mun ég tala til lýðs þessa, og eigi að heldur munu þeir heyra mig, segir Drottinn.

14:22b.1CO.014.022 Þannig er þá tungutalið til tákns, ekki þeim sem trúa, heldur hinum vantrúuðu. En spámannlega gáfan er ekki til tákns fyrir hina vantrúuðu, heldur þá sem trúa.

14:23b.1CO.014.023 Ef nú allur söfnuðurinn kæmi saman og allir töluðu tungum, og inn kæmu fáfróðir menn eða vantrúaðir, mundu þeir þá ekki segja: "Þér eruð óðir"?

14:24b.1CO.014.024 En ef allir töluðu af spámannlegri gáfu, og inn kæmi einhver vantrúaður eða fáfróður þá sannfærðist hann og dæmdist af öllum.

14:25b.1CO.014.025 Leyndardómar hjarta hans verða opinberir, og hann fellur fram á ásjónu sína og tilbiður Guð og lýsir því yfir, að Guð er sannarlega hjá yður.

14:26b.1CO.014.026 Hvernig er það þá, bræður? Þegar þér komið saman, þá hefur hver sitt fram að færa: Sálm, kenningu, opinberun, tungutal, útlistun. Allt skal miða til uppbyggingar.

14:27b.1CO.014.027 Séu einhverjir, sem tala tungum, mega þeir vera tveir eða í mesta lagi þrír, hver á eftir öðrum, og einn útlisti.

14:28b.1CO.014.028 En ef ekki er neinn til að útlista, þá þegi sá á safnaðarsamkomunni, sem talar tungum, en tali við sjálfan sig og við Guð.

14:29b.1CO.014.029 En spámenn tali tveir eða þrír og hinir skulu dæma um.

14:30b.1CO.014.030 Fái einhver annar, sem þar situr, opinberun, þá þagni hinn fyrri.

14:31b.1CO.014.031 Því að þér getið allir, hver á eftir öðrum, talað af spámannlegri andagift, til þess að allir hljóti fræðslu og uppörvun.

14:32b.1CO.014.032 Andar spámanna eru spámönnum undirgefnir,

14:33b.1CO.014.033 því að Guð er ekki Guð truflunarinnar, heldur friðarins. Eins og í öllum söfnuðum hinna heilögu

14:34b.1CO.014.034 skulu konur þegja á safnaðarsamkomunum, því að ekki er þeim leyft að tala, heldur skulu þær vera undirgefnar, eins og líka lögmálið segir.

14:35b.1CO.014.035 En ef þær vilja fræðast um eitthvað, þá skulu þær spyrja eiginmenn sína heima. Því að það er ósæmilegt fyrir konu að tala á safnaðarsamkomu.

14:36b.1CO.014.036 Eða er Guðs orð frá yður komið? Eða er það komið til yðar einna?

14:37b.1CO.014.037 Ef nokkur þykist spámaður vera eða gæddur gáfum andans, hann skynji, að það, sem ég skrifa yður, er boðorð Drottins.

14:38b.1CO.014.038 Vilji einhver ekki við það kannast, þá verður ekki við hann kannast.

14:39b.1CO.014.039 Þess vegna, bræður mínir, sækist eftir spádómsgáfunni og aftrið því ekki, að talað sé tungum.

14:40b.1CO.014.040 En allt fari sómasamlega fram og með reglu.

15

15:1b.1CO.015.001 Ég minni yður, bræður, á fagnaðarerindi það, sem ég boðaði yður, sem þér og veittuð viðtöku og þér einnig standið stöðugir í.

15:2b.1CO.015.002 Fyrir það verðið þér og hólpnir ef þér haldið fast við orðið, fagnaðarerindið, sem ég boðaði yður, og hafið ekki ófyrirsynju trúna tekið.

15:3b.1CO.015.003 Því það kenndi ég yður fyrst og fremst, sem ég einnig hef meðtekið, að Kristur dó vegna vorra synda samkvæmt ritningunum,

15:4b.1CO.015.004 að hann var grafinn, að hann reis upp á þriðja degi samkvæmt ritningunum

15:5b.1CO.015.005 og að hann birtist Kefasi, síðan þeim tólf.

15:6b.1CO.015.006 Því næst birtist hann meira en fimm hundruð bræðrum í einu, sem flestir eru á lífi allt til þessa, en nokkrir eru sofnaðir.

15:7b.1CO.015.007 Síðan birtist hann Jakobi, því næst postulunum öllum.

15:8b.1CO.015.008 En síðast allra birtist hann einnig mér, eins og ótímaburði.

15:9b.1CO.015.009 Því ég er sístur postulanna og er ekki þess verður að kallast postuli, með því að ég ofsótti söfnuð Guðs.

15:10b.1CO.015.010 En af Guðs náð er ég það sem ég er, og náð hans við mig hefur ekki orðið til ónýtis, heldur hef ég erfiðað meira en þeir allir, þó ekki ég, heldur náð Guðs, sem með mér er.

15:11b.1CO.015.011 Hvort sem það því er ég eða þeir, þá prédikum vér þannig, og þannig hafið þér trúna tekið.

15:12b.1CO.015.012 En ef nú er prédikað, að Kristur sé upprisinn frá dauðum, hvernig geta þá nokkrir yðar sagt, að dauðir rísi ekki upp?

15:13b.1CO.015.013 Ef ekki er til upprisa dauðra, þá er Kristur ekki heldur upprisinn.

15:14b.1CO.015.014 En ef Kristur er ekki upprisinn, þá er ónýt prédikun vor, ónýt líka trú yðar.

15:15b.1CO.015.015 Vér reynumst þá vera ljúgvottar um Guð, þar eð vér höfum vitnað um Guð, að hann hafi uppvakið Krist, sem hann hefur ekki uppvakið, svo framarlega sem dauðir rísa ekki upp.

15:16b.1CO.015.016 Því að ef dauðir rísa ekki upp, er Kristur ekki heldur upprisinn.

15:17b.1CO.015.017 En ef Kristur er ekki upprisinn, er trú yðar fánýt, þér eruð þá enn í syndum yðar,

15:18b.1CO.015.018 og þá eru einnig þeir, sem sofnaðir eru í trú á Krist, glataðir.

15:19b.1CO.015.019 Ef von vor til Krists nær aðeins til þessa lífs, þá erum vér aumkunarverðastir allra manna.

15:20b.1CO.015.020 En nú er Kristur upprisinn frá dauðum sem frumgróði þeirra, sem sofnaðir eru.

15:21b.1CO.015.021 Því að þar eð dauðinn kom fyrir mann, kemur og upprisa dauðra fyrir mann.

15:22b.1CO.015.022 Því að eins og allir deyja fyrir samband sitt við Adam, svo munu allir lífgaðir verða fyrir samfélag sitt við Krist.

15:23b.1CO.015.023 En sérhver í sinni röð: Kristur sem frumgróðinn, því næst, við komu hans, þeir sem honum tilheyra.

15:24b.1CO.015.024 Síðan kemur endirinn, er hann selur ríkið Guði föður í hendur, er hann hefur að engu gjört sérhverja tign, sérhvert veldi og kraft.

15:25b.1CO.015.025 Því að honum ber að ríkja, uns hann leggur alla fjendurna undir fætur hans.

15:26b.1CO.015.026 Dauðinn er síðasti óvinurinn, sem verður að engu gjörður.

15:27b.1CO.015.027 "Allt hefur hann lagt undir fætur honum." Þegar stendur, að allt hafi verið lagt undir hann, er augljóst, að sá er undan skilinn, sem lagði allt undir hann.

15:28b.1CO.015.028 En þegar allt hefur verið lagt undir hann, þá mun og sonurinn sjálfur leggja sig undir þann, er lagði alla hluti undir hann, til þess að Guð sé allt í öllu.

15:29b.1CO.015.029 Til hvers eru menn annars að láta skírast fyrir hina dánu? Ef dauðir menn rísa alls ekki upp, hvers vegna láta menn þá skíra sig fyrir þá?

15:30b.1CO.015.030 Hvers vegna erum vér líka að stofna oss í hættu hverja stund?

15:31b.1CO.015.031 Svo sannarlega, bræður, sem ég get hrósað mér af yður í Kristi Jesú, Drottni vorum: Á degi hverjum vofir dauðinn yfir mér.

15:32b.1CO.015.032 Hafi ég eingöngu að hætti manna barist við villidýr í Efesus, hvaða gagn hefði ég þá af því? Ef dauðir rísa ekki upp, etum þá og drekkum, því að á morgun deyjum vér!

15:33b.1CO.015.033 Villist ekki. Vondur félagsskapur spillir góðum siðum.

15:34b.1CO.015.034 Vaknið fyrir alvöru og syndgið ekki. Nokkrir hafa enga þekkingu á Guði. Yður til blygðunar segi ég það.

15:35b.1CO.015.035 En nú kynni einhver að segja: "Hvernig rísa dauðir upp? Hvaða líkama hafa þeir, þegar þeir koma?"

15:36b.1CO.015.036 Þú óvitri maður! Það sem þú sáir lifnar ekki aftur nema það deyi.

15:37b.1CO.015.037 Og er þú sáir, þá er það ekki sú jurt, er vex upp síðar, sem þú sáir, heldur bert frækornið, hvort sem það nú heldur er hveitikorn eða annað fræ.

15:38b.1CO.015.038 En Guð gefur því líkama eftir vild sinni og hverri sæðistegund sinn líkama.

15:39b.1CO.015.039 Ekki eru allir líkamir eins, heldur hafa mennirnir einn, kvikféð annan, fuglarnir einn og fiskarnir annan.

15:40b.1CO.015.040 Til eru himneskir líkamir og jarðneskir líkamir. En vegsemd hinna himnesku er eitt og hinna jarðnesku annað.

15:41b.1CO.015.041 Eitt er ljómi sólarinnar og annað ljómi tunglsins og annað ljómi stjarnanna, því að stjarna ber af stjörnu í ljóma.

15:42b.1CO.015.042 Þannig er og um upprisu dauðra. Sáð er forgengilegu, en upp rís óforgengilegt.

15:43b.1CO.015.043 Sáð er í vansæmd, en upp rís í vegsemd. Sáð er í veikleika, en upp rís í styrkleika.

15:44b.1CO.015.044 Sáð er jarðneskum líkama, en upp rís andlegur líkami. Ef jarðneskur líkami er til, þá er og til andlegur líkami.

15:45b.1CO.015.045 Þannig er og ritað: "Hinn fyrsti maður, Adam, varð að lifandi sál," hinn síðari Adam að lífgandi anda.

15:46b.1CO.015.046 En hið andlega kemur ekki fyrst, heldur hið jarðneska, því næst hið andlega.

15:47b.1CO.015.047 Hinn fyrsti maður er frá jörðu, jarðneskur, hinn annar maður er frá himni.

15:48b.1CO.015.048 Eins og hinn jarðneski var, þannig eru og hinir jarðnesku og eins og hinn himneski, þannig eru og hinir himnesku.

15:49b.1CO.015.049 Og eins og vér höfum borið mynd hins jarðneska, munum vér einnig bera mynd hins himneska.

15:50b.1CO.015.050 En það segi ég, bræður, að hold og blóð getur eigi erft Guðs ríki, eigi erfir heldur hið forgengilega óforgengileikann.

15:51b.1CO.015.051 Sjá, ég segi yður leyndardóm: Vér munum ekki allir sofna, en allir munum vér umbreytast

15:52b.1CO.015.052 í einni svipan, á einu augabragði, við hinn síðasta lúður. Því lúðurinn mun gjalla og þá munu hinir dauðu upp rísa óforgengilegir, og vér munum umbreytast.

15:53b.1CO.015.053 Þetta forgengilega á að íklæðast óforgengileikanum og þetta dauðlega að íklæðast ódauðleikanum.

15:54b.1CO.015.054 En þegar hið forgengilega íklæðist óforgengileikanum og hið dauðlega ódauðleikanum, þá mun rætast orð það, sem ritað er: Dauðinn er uppsvelgdur í sigur.

15:55b.1CO.015.055 Dauði, hvar er sigur þinn? Dauði, hvar er broddur þinn?

15:56b.1CO.015.056 En syndin er broddur dauðans og lögmálið afl syndarinnar.

15:57b.1CO.015.057 Guði séu þakkir, sem gefur oss sigurinn fyrir Drottin vorn Jesú Krist!

15:58b.1CO.015.058 Þess vegna, mínir elskuðu bræður, verið staðfastir, óbifanlegir, síauðugir í verki Drottins. Þér vitið að erfiði yðar er ekki árangurslaust í Drottni.

16

16:1b.1CO.016.001 En hvað snertir samskotin til hinna heilögu, þá skuluð einnig þér fara með þau eins og ég hef fyrirskipað söfnuðunum í Galatíu.

16:2b.1CO.016.002 Hvern fyrsta dag vikunnar skal hver yðar leggja í sjóð heima hjá sér það, sem efni leyfa, til þess að ekki verði fyrst farið að efna til samskota, þegar ég kem.

16:3b.1CO.016.003 En þegar ég svo kem, mun ég senda þá, sem þér teljið hæfa, með líknargjöf yðar til Jerúsalem, og skrifa með þeim.

16:4b.1CO.016.004 En ef betra þykir að ég fari líka, þá geta þeir orðið mér samferða.

16:5b.1CO.016.005 Ég mun koma til yðar, er ég hef farið um Makedóníu, því að um Makedóníu legg ég leið mína.

16:6b.1CO.016.006 Ég mun ef til vill staldra við hjá yður, eða jafnvel dveljast vetrarlangt, til þess að þér getið búið ferð mína, hvert sem ég þá kann að fara.

16:7b.1CO.016.007 Því að nú vil ég ekki sjá yður rétt í svip. Ég vona sem sé, ef Drottinn lofar, að standa við hjá yður nokkra stund.

16:8b.1CO.016.008 Ég stend við í Efesus allt til hvítasunnu,

16:9b.1CO.016.009 því að mér hafa opnast þar víðar dyr og verkmiklar og andstæðingarnir eru margir.

16:10b.1CO.016.010 Ef Tímóteus kemur, þá sjáið til þess, að hann geti óttalaust hjá yður verið, því að hann starfar að verki Drottins eins og ég.

16:11b.1CO.016.011 Þess vegna lítilsvirði enginn hann, greiðið heldur ferð hans í friði, til þess að hann geti komist til mín. Því að ég vænti hans með bræðrunum.

16:12b.1CO.016.012 En hvað snertir bróður Apollós, þá hef ég mikillega hvatt hann til að verða bræðrunum samferða til yðar. En hann var alls ófáanlegur til að fara nú, en koma mun hann, er hentugleikar hans leyfa.

16:13b.1CO.016.013 Vakið, standið stöðugir í trúnni, verið karlmannlegir og styrkir.

16:14b.1CO.016.014 Allt sé hjá yður í kærleika gjört.

16:15b.1CO.016.015 Um eitt bið ég yður, bræður. Þér vitið að Stefanas og heimili hans er frumgróði Akkeu og að þeir hafa helgað sig þjónustu heilagra.

16:16b.1CO.016.016 Sýnið slíkum mönnum undirgefni og hverjum þeim er starfar með og leggur á sig erfiði.

16:17b.1CO.016.017 Ég gleðst yfir návist þeirra Stefanasar, Fortúnatusar og Akkaíkusar, af því að þeir hafa bætt mér upp fjarvist yðar.

16:18b.1CO.016.018 Þeir hafa bæði glatt mig og yður. Hafið mætur á slíkum mönnum.

16:19b.1CO.016.019 Söfnuðirnir í Asíu biðja að heilsa yður. Akvílas og Priska ásamt söfnuðinum í húsi þeirra biðja kærlega að heilsa yður í Drottins nafni.

16:20b.1CO.016.020 Allir bræðurnir biðja að heilsa yður. Heilsið hver öðrum með heilögum kossi.

16:21b.1CO.016.021 Kveðjan er með eigin hendi minni, Páls.

16:22b.1CO.016.022 Ef einhver elskar ekki Drottin, hann sé bölvaður. Marana ta!

16:23b.1CO.016.023 Náðin Drottins Jesú sé með yður.

16:24b.1CO.016.024 Kærleikur minn er með öllum yður í Kristi Jesú.

2

2:1b.1CO.002.001 Er ég kom til yðar, bræður, og boðaði yður leyndardóm Guðs, kom ég ekki með frábærri mælskusnilld eða speki.

2:2b.1CO.002.002 Ég ásetti mér að vita ekkert á meðal yðar, nema Jesú Krist og hann krossfestan.

2:3b.1CO.002.003 Og ég dvaldist á meðal yðar í veikleika, ótta og mikilli angist.

2:4b.1CO.002.004 Orðræða mín og prédikun studdist ekki við sannfærandi vísdómsorð, heldur við sönnun anda og kraftar,

2:5b.1CO.002.005 til þess að trú yðar væri eigi byggð á vísdómi manna, heldur á krafti Guðs.

2:6b.1CO.002.006 Speki tölum vér meðal hinna fullkomnu, þó ekki speki þessarar aldar eða höfðingja þessarar aldar, sem að engu verða,

2:7b.1CO.002.007 heldur tölum vér leynda speki Guðs, sem hulin hefur verið, en Guð hefur frá eilífð fyrirhugað oss til dýrðar.

2:8b.1CO.002.008 Enginn af höfðingjum þessarar aldar þekkti hana, því að ef þeir hefðu þekkt hana, hefðu þeir ekki krossfest Drottin dýrðarinnar.

2:9b.1CO.002.009 En það er eins og ritað er: Það sem auga sá ekki og eyra heyrði ekki og ekki kom upp í hjarta nokkurs manns, allt það sem Guð fyrirbjó þeim, er elska hann.

2:10b.1CO.002.010 En oss hefur Guð opinberað hana fyrir andann, því að andinn rannsakar allt, jafnvel djúp Guðs.

2:11b.1CO.002.011 Hver meðal manna veit hvað mannsins er, nema andi mannsins, sem í honum er? Þannig hefur heldur enginn komist að raun um, hvað Guðs er, nema Guðs andi.

2:12b.1CO.002.012 En vér höfum ekki hlotið anda heimsins, heldur andann, sem er frá Guði, til þess að vér skulum vita, hvað oss er af Guði gefið.

2:13b.1CO.002.013 Enda tölum vér það ekki með orðum, sem mannlegur vísdómur kennir, heldur með orðum, sem andinn kennir, og útlistum andleg efni á andlegan hátt.

2:14b.1CO.002.014 Maðurinn án anda veitir ekki viðtöku því, sem Guðs anda er, því að honum er það heimska og hann getur ekki skilið það, af því að það dæmist andlega.

2:15b.1CO.002.015 En hinn andlegi dæmir um allt, en um hann sjálfan verður ekki dæmt af neinum.

2:16b.1CO.002.016 Því að hver hefur þekkt huga Drottins, að hann geti frætt hann? En vér höfum huga Krists.

3

3:1b.1CO.003.001 Ég gat ekki, bræður, talað við yður eins og við andlega menn, heldur eins og við holdlega, eins og við ómálga í Kristi.

3:2b.1CO.003.002 Mjólk gaf ég yður að drekka, ekki fasta fæðu, því að enn þolduð þér það ekki. Og þér þolið það jafnvel ekki enn,

3:3b.1CO.003.003 því að enn þá eruð þér holdlegir menn. Fyrst metingur og þráttan er á meðal yðar, eruð þér þá eigi holdlegir og hegðið yður á manna hátt?

3:4b.1CO.003.004 Þegar einn segir: "Ég er Páls," en annar: "Ég er Apollóss," eruð þér þá ekki eins og hverjir aðrir menn?

3:5b.1CO.003.005 Hvað er þá Apollós? Já, hvað er þá Páll? Þjónar, sem hafa leitt yður til trúar, og það eins og Drottinn hefur gefið hvorum um sig.

3:6b.1CO.003.006 Ég gróðursetti, Apollós vökvaði, en Guð gaf vöxtinn.

3:7b.1CO.003.007 Þannig er þá hvorki sá neitt, er gróðursetur, né sá, er vökvar, heldur Guð, sem vöxtinn gefur.

3:8b.1CO.003.008 Sá, sem gróðursetur, og sá, sem vökvar, eru eitt. En sérhver mun fá laun eftir sínu erfiði.

3:9b.1CO.003.009 Því að samverkamenn Guðs erum vér, og þér eruð Guðs akurlendi, Guðs hús.

3:10b.1CO.003.010 Eftir þeirri náð, sem Guð hefur veitt mér, hef ég eins og vitur húsameistari lagt grundvöll, er annar byggir ofan á. En sérhver athugi, hvernig hann byggir.

3:11b.1CO.003.011 Annan grundvöll getur enginn lagt en þann, sem lagður er, sem er Jesús Kristur.

3:12b.1CO.003.012 En ef einhver byggir ofan á grundvöllinn gull, silfur, dýra steina, tré, hey eða hálm,

3:13b.1CO.003.013 þá mun verk hvers um sig verða augljóst. Dagurinn mun leiða það í ljós, af því að hann opinberast með eldi og eldurinn mun prófa hvílíkt verk hvers og eins er.

3:14b.1CO.003.014 Ef nú verk einhvers fær staðist, það er hann byggði ofan á, mun hann taka laun.

3:15b.1CO.003.015 Ef verk einhvers brennur upp, mun hann bíða tjón. Sjálfur mun hann frelsaður verða, en þó eins og úr eldi.

3:16b.1CO.003.016 Vitið þér eigi, að þér eruð musteri Guðs og að andi Guðs býr í yður?

3:17b.1CO.003.017 Ef nokkur eyðir musteri Guðs, mun Guð eyða honum, því að musteri Guðs er heilagt, og þér eruð það musteri.

3:18b.1CO.003.018 Enginn dragi sjálfan sig á tálar. Ef nokkur þykist vitur yðar á meðal í þessum heimi, verði hann fyrst heimskur til þess að hann verði vitur.

3:19b.1CO.003.019 Því að speki þessa heims er heimska hjá Guði. Ritað er: Hann er sá, sem grípur hina vitru í slægð þeirra.

3:20b.1CO.003.020 Og aftur: Drottinn þekkir hugsanir vitringanna, að þær eru hégómlegar.

3:21b.1CO.003.021 Fyrir því stæri enginn sig af mönnum. Því að allt er yðar,

3:22b.1CO.003.022 hvort heldur er Páll, Apollós eða Kefas, heimurinn, líf eða dauði, hið yfirstandandi eða hið komandi, allt er yðar.

3:23b.1CO.003.023 En þér eruð Krists og Kristur Guðs.

4

4:1b.1CO.004.001 Þannig líti menn á oss svo sem þjóna Krists og ráðsmenn yfir leyndardómum Guðs.

4:2b.1CO.004.002 Nú er þess krafist af ráðsmönnum, að sérhver reynist trúr.

4:3b.1CO.004.003 En mér er það fyrir minnstu að verða dæmdur af yður eða af mannlegu dómþingi. Ég dæmi mig ekki einu sinni sjálfur.

4:4b.1CO.004.004 Ég er mér ekki neins ills meðvitandi, en með því er ég þó ekki sýknaður. Drottinn er sá sem dæmir mig.

4:5b.1CO.004.005 Dæmið því ekki fyrir tímann, áður en Drottinn kemur. Hann mun leiða það í ljós, sem í myrkrinu er hulið, og opinbera ráð hjartnanna. Og þá mun hver um sig hljóta þann lofstír af Guði, sem hann á skilið.

4:6b.1CO.004.006 En þetta hef ég yðar vegna, bræður, heimfært til sjálfs mín og Apollóss, til þess að þér af okkar dæmi mættuð læra regluna: "Farið ekki lengra en ritað er," - og til þess að enginn yðar hroki sér upp einum í vil, öðrum til niðrunar.

4:7b.1CO.004.007 Því að hver gefur þér yfirburði? Og hvað hefur þú, sem þú hefur ekki þegið? En hafir þú nú þegið það, hví stærir þú þig þá eins og þú hefðir ekki fengið það að gjöf?

4:8b.1CO.004.008 Þér eruð þegar orðnir mettir, þér eruð þegar orðnir auðugir, án vor eruð þér orðnir konungar. Og ég vildi óska, að þér væruð orðnir konungar, til þess að einnig vér mættum vera konungar með yður!

4:9b.1CO.004.009 Mér virðist Guð hafa sett oss postulana sísta allra, eins og dauðadæmda á leiksviði, frammi fyrir öllum heiminum, bæði englum og mönnum.

4:10b.1CO.004.010 Vér erum heimskir sökum Krists, en þér vitrir fyrir samfélag yðar við Krist! Vér erum veikir, en þér sterkir, þér eruð í hávegum hafðir, en vér óvirtir.

4:11b.1CO.004.011 Allt til þessarar stundar þolum vér hungur, þorsta og klæðleysi, oss er misþyrmt, vér höfum engan samastað,

4:12b.1CO.004.012 og vér stöndum í erfiði og verðum að vinna með eigin höndum.

4:13b.1CO.004.013 Hrakyrtir blessum vér, ofsóttir umberum vér, lastaðir áminnum vér. Vér erum orðnir eins og sorp heimsins, afhrak allra allt til þessa.

4:14b.1CO.004.014 Ekki rita ég þetta til þess að gjöra yður kinnroða, heldur til að áminna yður eins og elskuleg börn mín.

4:15b.1CO.004.015 Enda þótt þér hefðuð tíu þúsund fræðara í Kristi, þá hafið þér þó eigi marga feður. Ég hef í Kristi Jesú fætt yður með því að flytja yður fagnaðarerindið.

4:16b.1CO.004.016 Ég bið yður: Verið eftirbreytendur mínir.

4:17b.1CO.004.017 Þess vegna sendi ég Tímóteus til yðar, sem er elskað og trútt barn mitt í Drottni. Hann mun minna yður á vegu mína í Kristi, eins og ég kenni alls staðar í hverjum söfnuði.

4:18b.1CO.004.018 En nokkrir hafa gjörst hrokafullir, rétt eins og ég ætlaði ekki að koma til yðar,

4:19b.1CO.004.019 en ég mun brátt koma til yðar, ef Drottinn vill, og mun ég þá kynna mér, ekki orð hinna stærilátu, heldur kraft þeirra.

4:20b.1CO.004.020 Því að Guðs ríki er ekki fólgið í orðum, heldur í krafti.

4:21b.1CO.004.021 Hvað viljið þér? Á ég að koma til yðar með hirtingarvönd eða í kærleika og hógværðar anda?

5

5:1b.1CO.005.001 Það er mér sagt að saurlifnaður eigi sér stað á meðal yðar, og það slíkur saurlifnaður, sem jafnvel gerist ekki meðal heiðingja, að maður heldur við konu föður síns.

5:2b.1CO.005.002 Og svo eruð þér stærilátir, í stað þess að hryggjast og gjöra gangskör að því, að manninum, sem þetta hefur drýgt, yrði útrýmt úr félagi yðar!

5:3b.1CO.005.003 Ég fyrir mitt leyti, fjarlægur að líkamanum til, en nálægur að andanum, hef þegar, eins og ég væri nálægur, kveðið upp dóm í nafni Drottins vors Jesú yfir manni þeim, sem þetta hefur drýgt:

5:4b.1CO.005.004 Þegar þér og minn andi eruð saman komnir með krafti Drottins vors Jesú,

5:5b.1CO.005.005 skal selja slíkan mann Satan á vald til tortímingar holdinu, til þess að andinn megi hólpinn verða á degi Drottins Jesú.

5:6b.1CO.005.006 Ekki hafið þér ástæðu til að stæra yður! Vitið þér ekki, að lítið súrdeig sýrir allt deigið?

5:7b.1CO.005.007 Hreinsið burt gamla súrdeigið, til þess að þér séuð nýtt deig, enda eruð þér ósýrðir. Því að páskalambi voru er slátrað, sem er Kristur.

5:8b.1CO.005.008 Höldum því hátíð, ekki með gömlu súrdeigi né með súrdeigi illsku og vonsku, heldur með ósýrðum brauðum hreinleikans og sannleikans.

5:9b.1CO.005.009 Ég ritaði yður í bréfinu, að þér skylduð ekki umgangast saurlífismenn.

5:10b.1CO.005.010 Átti ég þar ekki við saurlífismenn þessa heims yfirleitt, ásælna og ræningja eða hjáguðadýrkendur, því að þá hefðuð þér orðið að fara út úr heiminum.

5:11b.1CO.005.011 En nú rita ég yður, að þér skuluð ekki umgangast nokkurn þann, er nefnir sig bróður, en er saurlífismaður eða ásælinn, skurðgoðadýrkari eða lastmáll, ofdrykkjumaður eða ræningi. Þér skuluð jafnvel ekki sitja að borði með slíkum manni.

5:12b.1CO.005.012 Hvað skyldi ég vera að dæma þá, sem fyrir utan eru? Dæmið þér ekki þá, sem fyrir innan eru?

5:13b.1CO.005.013 Og mun ekki Guð dæma þá, sem fyrir utan eru? "Útrýmið hinum vonda úr yðar hópi."

6

6:1b.1CO.006.001 Getur nokkur yðar, sem hefur sök móti öðrum, fengið af sér að leggja málið undir dóm heiðinna manna, en ekki hinna heilögu?

6:2b.1CO.006.002 Eða vitið þér ekki, að hinir heilögu eiga að dæma heiminn? Og ef þér eigið að dæma heiminn, eruð þér þá óverðugir að dæma í hinum minnstu málum?

6:3b.1CO.006.003 Vitið þér eigi, að vér eigum að dæma engla? Hvað þá heldur tímanleg efni!

6:4b.1CO.006.004 Þegar þér eigið að dæma um tímanleg efni, þá kveðjið þér að dómurum menn, sem að engu eru hafðir í söfnuðinum.

6:5b.1CO.006.005 Ég segi það yður til blygðunar. Er þá enginn vitur til á meðal yðar, sem skorið geti úr málum milli bræðra?

6:6b.1CO.006.006 Í stað þess á bróðir í máli við bróður og það fyrir vantrúuðum!

6:7b.1CO.006.007 Annars er það nú yfirleitt galli á yður, að þér eigið í málaferlum hver við annan. Hví líðið þér ekki heldur órétt? Hví látið þér ekki heldur hafa af yður?

6:8b.1CO.006.008 Í stað þess hafið þér rangsleitni í frammi og hafið af öðrum og það af bræðrum!

6:9b.1CO.006.009 Vitið þér ekki, að ranglátir munu ekki Guðs ríki erfa? Villist ekki! Hvorki munu saurlífismenn né skurðgoðadýrkendur, hórkarlar né kynvillingar,

6:10b.1CO.006.010 þjófar né ásælnir, drykkjumenn, lastmálir né ræningjar Guðs ríki erfa.

6:11b.1CO.006.011 Og þetta voruð þér, sumir yðar. En þér létuð laugast, þér eruð helgaðir, þér eruð réttlættir fyrir nafn Drottins Jesú Krists og fyrir anda vors Guðs.

6:12b.1CO.006.012 Allt er mér leyfilegt, en ekki er allt gagnlegt. Allt er mér leyfilegt, en ég má ekki láta neitt fá vald yfir mér.

6:13b.1CO.006.013 Maturinn er fyrir magann og maginn fyrir matinn, en Guð mun hvort tveggja að engu gjöra. En líkaminn er ekki fyrir saurlífi, heldur fyrir Drottin og Drottinn fyrir líkamann.

6:14b.1CO.006.014 Guð hefur uppvakið Drottin og mun uppvekja oss fyrir kraft sinn.

6:15b.1CO.006.015 Vitið þér ekki, að líkamir yðar eru limir Krists? Á ég þá að taka limi Krists og gjöra þá að skækjulimum? Fjarri fer því.

6:16b.1CO.006.016 Vitið þér ekki, að sá er samlagar sig skækjunni verður ásamt henni einn líkami? Því að sagt er: "Þau tvö munu verða eitt hold."

6:17b.1CO.006.017 En sá er samlagar sig Drottni er einn andi ásamt honum.

6:18b.1CO.006.018 Flýið saurlifnaðinn! Sérhver önnur synd, sem maðurinn drýgir, er fyrir utan líkama hans. En saurlífismaðurinn syndgar á móti eigin líkama.

6:19b.1CO.006.019 Vitið þér ekki, að líkami yðar er musteri heilags anda, sem í yður er og þér hafið frá Guði? Og ekki eruð þér yðar eigin.

6:20b.1CO.006.020 Þér eruð verði keyptir. Vegsamið því Guð með líkama yðar.

7

7:1b.1CO.007.001 En svo að ég minnist á það, sem þér hafið ritað um, þá er það gott fyrir mann að snerta ekki konu.

7:2b.1CO.007.002 En vegna saurlifnaðarins hafi hver og einn sína eiginkonu og hver og ein hafi sinn eiginmann.

7:3b.1CO.007.003 Maðurinn gæti skyldu sinnar gagnvart konunni og sömuleiðis konan gagnvart manninum.

7:4b.1CO.007.004 Ekki hefur konan vald yfir eigin líkama, heldur maðurinn. Sömuleiðis hefur og maðurinn ekki heldur vald yfir eigin líkama, heldur konan.

7:5b.1CO.007.005 Haldið yður eigi hvort frá öðru, nema þá eftir samkomulagi um stundarsakir, til þess að þér getið haft næði til bænahalds, og takið svo saman aftur, til þess að Satan freisti yðar ekki vegna ístöðuleysis yðar.

7:6b.1CO.007.006 Þetta segi ég í tilhliðrunarskyni, ekki sem skipun.

7:7b.1CO.007.007 En þess óska ég, að allir menn væru eins og ég er sjálfur, en hver hefur sína náðargjöf frá Guði, einn þessa og annar hina.

7:8b.1CO.007.008 Hinum ókvæntu og ekkjunum segi ég, að þeim er best að halda áfram að vera ein eins og ég.

7:9b.1CO.007.009 En hafi þau ekki taumhald á sjálfum sér, þá gangi þau í hjónaband, því að betra er að ganga í hjónaband en að brenna af girnd.

7:10b.1CO.007.010 Þeim, sem gengið hafa í hjónaband, býð ég, þó ekki ég, heldur Drottinn, að konan skuli ekki skilja við mann sinn, -

7:11b.1CO.007.011 en hafi hún skilið við hann, þá sé hún áfram ógift eða sættist við manninn -, og að maðurinn skuli ekki heldur skilja við konuna.

7:12b.1CO.007.012 En við hina segi ég, ekki Drottinn: Ef bróðir nokkur á vantrúaða konu og hún lætur sér það vel líka að búa saman við hann, þá skilji hann ekki við hana.

7:13b.1CO.007.013 Og kona, sem á vantrúaðan mann og hann lætur sér vel líka að búa saman við hana, skilji ekki við manninn.

7:14b.1CO.007.014 Því að vantrúaði maðurinn er helgaður í konunni og vantrúaða konan er helguð í bróðurnum. Annars væru börn yðar óhrein, en nú eru þau heilög.

7:15b.1CO.007.015 En ef hinn vantrúaði vill skilja, þá fái hann skilnað. Hvorki bróðir né systir eru þrælbundin í slíkum efnum. Guð hefur kallað yður að lifa í friði.

7:16b.1CO.007.016 Því að hvað veist þú, kona, hvort þú munir geta frelsað manninn þinn? Eða hvað veist þú, maður, hvort þú munir geta frelsað konuna þína?

7:17b.1CO.007.017 Þó skal hver og einn vera í þeirri stöðu, sem Drottinn hefur úthlutað honum, eins og hann var, þegar Guð kallaði hann. Þannig skipa ég fyrir í öllum söfnuðunum.

7:18b.1CO.007.018 Sá sem var umskorinn, þegar hann var kallaður, breyti því ekki. Sá sem var óumskorinn, láti ekki umskera sig.

7:19b.1CO.007.019 Umskurnin er ekkert og yfirhúðin ekkert, heldur það að halda boðorð Guðs.

7:20b.1CO.007.020 Hver og einn sé kyrr í þeirri stöðu, sem hann var kallaður í.

7:21b.1CO.007.021 Varst þú þræll, er þú varst kallaður? Set það ekki fyrir þig, en gjör þér gott úr því, en ef þú getur orðið frjáls, þá kjós það heldur.

7:22b.1CO.007.022 Því að sá þræll, sem kallaður er í Drottni, er frelsingi Drottins. Á sama hátt er sá, sem kallaður er sem frjáls, þræll Krists.

7:23b.1CO.007.023 Þér eruð verði keyptir, verðið ekki þrælar manna.

7:24b.1CO.007.024 Bræður, sérhver verði frammi fyrir Guði kyrr í þeirri stétt, sem hann var kallaður í.

7:25b.1CO.007.025 Um meyjarnar hef ég enga skipun frá Drottni. En álit mitt læt ég í ljós eins og sá, er hlotið hefur þá náð af Drottni að vera trúr.

7:26b.1CO.007.026 Mín skoðun er, að vegna yfirstandandi neyðar sé það gott fyrir mann að vera þannig.

7:27b.1CO.007.027 Ertu við konu bundinn? Leitast þá ekki við að verða laus. Ertu laus orðinn við konu? Leita þá ekki kvonfangs.

7:28b.1CO.007.028 En þótt þú kvongist, syndgar þú ekki, og ef mærin giftist, syndgar hún ekki. En þrenging munu slíkir hljóta hér á jörð, en ég vildi hlífa yður.

7:29b.1CO.007.029 En það segi ég, bræður, tíminn er orðinn stuttur. Hér eftir skulu jafnvel þeir, sem kvæntir eru, vera eins og þeir væru það ekki,

7:30b.1CO.007.030 þeir sem gráta, eins og þeir grétu ekki, þeir sem fagna, eins og þeir fögnuðu ekki, þeir sem kaupa, eins og þeir héldu ekki því, sem þeir kaupa,

7:31b.1CO.007.031 og þeir sem nota heiminn, eins og þeir færðu sér hann ekki í nyt. Því að heimurinn í núverandi mynd líður undir lok.

7:32b.1CO.007.032 En ég vil, að þér séuð áhyggjulausir. Hinn ókvænti ber fyrir brjósti það, sem Drottins er, hversu hann megi Drottni þóknast.

7:33b.1CO.007.033 En hinn kvænti ber fyrir brjósti það, sem heimsins er, hversu hann megi þóknast konunni,

7:34b.1CO.007.034 og er tvískiptur. Hin ógifta kona og mærin ber fyrir brjósti það, sem Drottins er, til þess að hún megi vera heilög, bæði að líkama og anda. En hin gifta kona ber fyrir brjósti það, sem heimsins er, hversu hún megi þóknast manninum.

7:35b.1CO.007.035 Þetta segi ég sjálfum yður til gagns, ekki til þess að varpa snöru yfir yður, heldur til þess að efla velsæmi og óbifanlega fastheldni við Drottin.

7:36b.1CO.007.036 Ef einhver telur sig ekki geta vansalaust búið með heitmey sinni, enda á manndómsskeiði, þá gjöri hann sem hann vill, ef ekki verður hjá því komist. Hann syndgar ekki. Giftist þau.

7:37b.1CO.007.037 Sá þar á móti, sem er staðfastur í hjarta sínu og óþvingaður, en hefur fullt vald á vilja sínum og hefur afráðið í hjarta sínu að hún verði áfram mey, gjörir vel.

7:38b.1CO.007.038 Þannig gjöra þá báðir vel, sá sem kvænist mey sinni, og hinn, sem kvænist henni ekki, hann gjörir betur.

7:39b.1CO.007.039 Konan er bundin, meðan maður hennar er á lífi. En ef maðurinn deyr, er henni frjálst að giftast hverjum sem hún vill, aðeins að það sé í Drottni.

7:40b.1CO.007.040 Þó er hún sælli, ef hún heldur áfram að vera eins og hún er, það er mín skoðun. En ég þykist og hafa anda Guðs.

8

8:1b.1CO.008.001 Þá er að minnast á kjötið, sem fórnað hefur verið skurðgoðum. Vér vitum, að þekking höfum vér allir. Þekkingin blæs menn upp, en kærleikurinn byggir upp.

8:2b.1CO.008.002 Ef einhver þykist hafa öðlast þekkingu á einhverju, þá þekkir hann enn ekki eins og þekkja ber.

8:3b.1CO.008.003 En ef einhver elskar Guð, þá er hann þekktur af honum.

8:4b.1CO.008.004 En hvað varðar neyslu kjöts, sem fórnað hefur verið skurðgoðum, þá vitum vér, að skurðgoð er ekkert í heiminum og að enginn er Guð nema einn.

8:5b.1CO.008.005 Því að enda þótt til séu svo nefndir guðir, hvort heldur er á himni eða á jörðu, - enda eru margir guðir og margir herrar -,

8:6b.1CO.008.006 þá höfum vér ekki nema einn Guð, föðurinn, sem allir hlutir eru frá og líf vort stefnir til, og einn Drottin, Jesú Krist, sem allir hlutir eru til orðnir fyrir og vér fyrir hann.

8:7b.1CO.008.007 En ekki hafa allir þessa þekkingu. Af gömlum vana eta nokkrir kjötið allt til þessa sem fórnarkjöt, og þá saurgast samviska þeirra, sem er óstyrk.

8:8b.1CO.008.008 En matur mun ekki gjöra oss þóknanlega Guði. Hvorki missum vér neins, þótt vér etum það ekki, né ávinnum vér neitt, þótt vér etum.

8:9b.1CO.008.009 En gætið þess, að þetta frelsi yðar verði ekki hinum óstyrku að falli.

8:10b.1CO.008.010 Því sjái einhver þig, sem hefur þekkingu á þessu, sitja til borðs í goðahofi, mundi það ekki stæla samvisku þess, sem óstyrkur er, til að neyta fórnarkjöts?

8:11b.1CO.008.011 Hinn óstyrki glatast þá vegna þekkingar þinnar, bróðirinn, sem Kristur dó fyrir.

8:12b.1CO.008.012 Þegar þér þannig syndgið gegn bræðrunum og særið óstyrka samvisku þeirra, þá syndgið þér á móti Kristi.

8:13b.1CO.008.013 Þess vegna mun ég, ef matur verður bróður mínum til falls, um aldur og ævi ekki kjöts neyta, til þess að ég verði bróður mínum ekki til falls.

9

9:1b.1CO.009.001 Er ég ekki frjáls? Er ég ekki postuli? Hef ég ekki séð Jesú, Drottin vorn? Eruð þér ekki verk mitt, sem ég hef unnið fyrir Drottin?

9:2b.1CO.009.002 Þótt ekki væri ég postuli fyrir aðra, þá er ég það fyrir yður. Þér eruð staðfesting Drottins á postuladómi mínum.

9:3b.1CO.009.003 Þetta er vörn mín gagnvart þeim, sem dæma um mig.

9:4b.1CO.009.004 Höfum vér ekki rétt til að eta og drekka?

9:5b.1CO.009.005 Höfum vér ekki rétt til að ferðast um með kristna eiginkonu, alveg eins og hinir postularnir og bræður Drottins og Kefas?

9:6b.1CO.009.006 Eða erum við Barnabas þeir einu, sem eru ekki undanþegnir því að vinna?

9:7b.1CO.009.007 Hver tekst nokkurn tíma herþjónustu á hendur á sjálfs sín mála? Hver plantar víngarð og neytir ekki ávaxtar hans? Hver gætir hjarðar og neytir ekki af mjólk hjarðarinnar?

9:8b.1CO.009.008 Tala ég þetta á mannlegan hátt, eða segir ekki einnig lögmálið það?

9:9b.1CO.009.009 Ritað er í lögmáli Móse: "Þú skalt ekki múlbinda uxann, er hann þreskir." Hvort lætur Guð sér annt um uxana?

9:10b.1CO.009.010 Eða segir hann það ekki að öllu leyti vor vegna? Jú, vor vegna stendur skrifað, að sá sem plægir og sá sem þreskir eigi að gjöra það með von um hlutdeild í uppskerunni.

9:11b.1CO.009.011 Ef vér nú höfum sáð hjá yður því, sem andlegt er, er það þá of mikið að vér uppskerum hjá yður það, sem líkamlegt er?

9:12b.1CO.009.012 Ef aðrir hafa þennan rétt hjá yður, höfum vér hann þá ekki miklu fremur? En vér höfum ekki hagnýtt oss þennan rétt, heldur sættum oss við allt, til þess að tálma ekki fagnaðarerindinu um Krist.

9:13b.1CO.009.013 Vitið þér ekki, að þeir, sem vinna við helgidóminn, lifa af því, sem kemur úr helgidóminum, og þeir, sem starfa við altarið, taka hlut með altarinu?

9:14b.1CO.009.014 Þannig hefur Drottinn einnig fyrirskipað að þeir, sem prédika fagnaðarerindið, skuli lifa af fagnaðarerindinu.

9:15b.1CO.009.015 En ég hef ekki hagnýtt mér neitt af þessu og ég skrifa þetta ekki heldur til þess, að svo verði við mig gjört. Mér væri betra að deyja, - enginn skal ónýta það, sem ég hrósa mér af.

9:16b.1CO.009.016 Þótt ég sé að boða fagnaðarerindið, þá er það mér ekki neitt hrósunarefni, því að skyldukvöð hvílir á mér. Já, vei mér, ef ég boðaði ekki fagnaðarerindið.

9:17b.1CO.009.017 Því að gjöri ég þetta af frjálsum vilja, þá fæ ég laun, en gjöri ég það tilknúður, þá hefur mér verið trúað fyrir ráðsmennsku.

9:18b.1CO.009.018 Hver eru þá laun mín? Að ég boða fagnaðarerindið án endurgjalds og hagnýti mér ekki það, sem ég á rétt á.

9:19b.1CO.009.019 Þótt ég sé öllum óháður, hef ég gjört sjálfan mig að þræli allra, til þess að ávinna sem flesta.

9:20b.1CO.009.020 Ég hef verið Gyðingunum sem Gyðingur, til þess að ávinna Gyðinga. Þeim, sem eru undir lögmálinu, hef ég verið eins og sá, sem er undir lögmálinu, enda þótt ég sjálfur sé ekki undir lögmálinu, til þess að ávinna þá, sem eru undir lögmálinu.

9:21b.1CO.009.021 Hinum lögmálslausu hef ég verið sem lögmálslaus, þótt ég sé ekki laus við lögmál Guðs, heldur bundinn lögmáli Krists, til þess að ávinna hina lögmálslausu.

9:22b.1CO.009.022 Hinum óstyrku hef ég verið óstyrkur til þess að ávinna hina óstyrku. Ég hef verið öllum allt, til þess að ég geti að minnsta kosti frelsað nokkra.

9:23b.1CO.009.023 Ég gjöri allt vegna fagnaðarerindisins, til þess að ég fái hlutdeild með því.

9:24b.1CO.009.024 Vitið þér ekki, að þeir, sem keppa á íþróttavelli, hlaupa að sönnu allir, en einn fær sigurlaunin? Hlaupið þannig, að þér hljótið þau.

9:25b.1CO.009.025 Sérhver, sem tekur þátt í kappleikjum, neitar sér um allt. Þeir sem keppa gjöra það til þess að hljóta forgengilegan sigursveig, en vér óforgengilegan.

9:26b.1CO.009.026 Þess vegna hleyp ég ekki stefnulaust. Ég berst eins og hnefaleikamaður, sem engin vindhögg slær.

9:27b.1CO.009.027 Ég leik líkama minn hart og gjöri hann að þræli mínum, til þess að ég, sem hef prédikað fyrir öðrum, skuli ekki sjálfur verða gjörður rækur.