Romans (Icelandic)

1

1:1b.ROM.001.001 Páll heilsar yður, þjónn Jesú Krists, kallaður til postula, kjörinn til að boða fagnaðarerindi Guðs,

1:2b.ROM.001.002 sem hann gaf áður fyrirheit um fyrir munn spámanna sinna í helgum ritningum,

1:3b.ROM.001.003 fagnaðarerindið um son hans, Jesú Krist, Drottin vorn, sem að holdinu er fæddur af kyni Davíðs,

1:4b.ROM.001.004 en að anda heilagleikans með krafti auglýstur að vera sonur Guðs fyrir upprisu frá dauðum.

1:5b.ROM.001.005 Fyrir hann hef ég öðlast náð og postuladóm til að vekja hlýðni við trúna meðal allra heiðingjanna, vegna nafns hans.

1:6b.ROM.001.006 Meðal þeirra eruð þér einnig, þér sem Jesús Kristur hefur kallað sér til eignar.

1:7b.ROM.001.007 Ég heilsa öllum Guðs elskuðu í Róm, sem heilagir eru samkvæmt köllun. Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi.

1:8b.ROM.001.008 Fyrst þakka ég Guði mínum sakir Jesú Krists fyrir yður alla, af því að orð fer af trú yðar í öllum heiminum.

1:9b.ROM.001.009 Guð, sem ég þjóna í anda mínum með fagnaðarerindinu um son hans, er mér vottur þess, hve óaflátanlega ég minnist yðar

1:10b.ROM.001.010 í bænum mínum. Ég bið stöðugt um það, að mér mætti loks einhvern tíma auðnast, ef Guð vildi svo verða láta, að koma til yðar.

1:11b.ROM.001.011 Því að ég þrái að sjá yður, til þess að ég fái veitt yður hlutdeild í andlegri náðargjöf, svo að þér styrkist,

1:12b.ROM.001.012 eða réttara sagt: Svo að vér getum uppörvast saman fyrir hina sameiginlegu trú, yðar og mína.

1:13b.ROM.001.013 Ég vil ekki, bræður, að yður sé ókunnugt um, að ég hef oftsinnis ásett mér að koma til yðar, en hef verið hindraður allt til þessa. Ég vildi fá einhvern ávöxt einnig á meðal yðar, eins og með öðrum heiðnum þjóðum.

1:14b.ROM.001.014 Ég er í skuld bæði við Grikki og útlendinga, vitra og fávísa.

1:15b.ROM.001.015 Svo er ég og fyrir mitt leyti fús til að boða fagnaðarerindið, einnig yður, sem eruð í Róm.

1:16b.ROM.001.016 Ég fyrirverð mig ekki fyrir fagnaðarerindið. Það er kraftur Guðs til hjálpræðis hverjum þeim sem trúir, Gyðingum fyrst, en einnig Grikkjum.

1:17b.ROM.001.017 Því að réttlæti Guðs opinberast í því fyrir trú til trúar, eins og ritað er: "Hinn réttláti mun lifa fyrir trú."

1:18b.ROM.001.018 Reiði Guðs opinberast af himni yfir öllu guðleysi og rangsleitni þeirra manna, er kefja sannleikann með rangsleitni,

1:19b.ROM.001.019 með því að það, er vitað verður um Guð, er augljóst á meðal þeirra. Guð hefur birt þeim það.

1:20b.ROM.001.020 Því að hið ósýnilega eðli hans, bæði hans eilífi kraftur og guðdómleiki, er sýnilegt frá sköpun heimsins, með því að það verður skilið af verkum hans. Mennirnir eru því án afsökunar.

1:21b.ROM.001.021 Þeir þekktu Guð, en hafa samt ekki vegsamað hann eins og Guð né þakkað honum, heldur hafa þeir gjörst hégómlegir í hugsunum sínum, og hið skynlausa hjarta þeirra hefur hjúpast myrkri.

1:22b.ROM.001.022 Þeir þóttust vera vitrir, en urðu heimskingjar.

1:23b.ROM.001.023 Þeir skiptu á vegsemd hins ódauðlega Guðs og myndum, sem líktust dauðlegum manni, fuglum, ferfætlingum og skriðkvikindum.

1:24b.ROM.001.024 Þess vegna hefur Guð ofurselt þá fýsnum hjartna þeirra til saurlifnaðar, til þess að þeir svívirtu líkami sína hver með öðrum.

1:25b.ROM.001.025 Þeir hafa skipt á sannleika Guðs og lyginni og göfgað og dýrkað hið skapaða í stað skaparans, hans sem er blessaður að eilífu. Amen.

1:26b.ROM.001.026 Þess vegna hefur Guð ofurselt þá svívirðilegum girndum. Bæði hafa konur breytt eðlilegum mökum í óeðlileg,

1:27b.ROM.001.027 og eins hafa líka karlar hætt eðlilegum mökum við konur og brunnið í losta hver til annars, karlmenn frömdu skömm með karlmönnum og tóku út á sjálfum sér makleg málagjöld villu sinnar.

1:28b.ROM.001.028 Þar eð þeir hirtu ekki um að varðveita þekkinguna á Guði, ofurseldi Guð þá ósæmilegu hugarfari, svo að þeir gjörðu það sem ekki er tilhlýðilegt,

1:29b.ROM.001.029 fylltir alls konar rangsleitni, vonsku, ágirnd, illsku, fullir öfundar, manndrápa, deilu, sviksemi, illmennsku. Þeir eru rógberar,

1:30b.ROM.001.030 bakmálugir, guðshatarar, smánarar, hrokafullir, gortarar, hrekkvísir, foreldrum óhlýðnir,

1:31b.ROM.001.031 óskynsamir, óáreiðanlegir, kærleikslausir, miskunnarlausir,

1:32b.ROM.001.032 þeir eru menn, sem þekkja réttdæmi Guðs og vita að þeir er slíkt fremja eru dauðasekir. Samt fremja þeir þetta og gjöra að auki góðan róm að slíkri breytni hjá öðrum.

10

10:1b.ROM.010.001 Bræður, það er hjartans ósk mín og bæn til Guðs, að þeir megi hólpnir verða.

10:2b.ROM.010.002 Það ber ég þeim, að þeir eru kappsfullir Guðs vegna, en ekki með réttum skilningi.

10:3b.ROM.010.003 Með því þeir þekkja ekki réttlæti Guðs og leitast við að koma til vegar eigin réttlæti, hafa þeir ekki gefið sig undir réttlæti Guðs.

10:4b.ROM.010.004 En Kristur er endalok lögmálsins, svo að nú réttlætist sérhver sá, sem trúir.

10:5b.ROM.010.005 Því að Móse ritar um réttlætið, sem lögmálið veitir: "Sá maður, sem breytir eftir lögmálinu, mun lifa fyrir það."

10:6b.ROM.010.006 En réttlætið af trúnni mælir þannig: "Seg þú ekki í hjarta þínu: Hver mun fara upp í himininn?" - það er: til að sækja Krist ofan, -

10:7b.ROM.010.007 eða: "Hver mun stíga niður í undirdjúpið?" - það er: til að sækja Krist upp frá dauðum.

10:8b.ROM.010.008 Hvað segir það svo? "Nálægt þér er orðið, í munni þínum og í hjarta þínu." Það er: Orð trúarinnar, sem vér prédikum.

10:9b.ROM.010.009 Ef þú játar með munni þínum: Jesús er Drottinn - og trúir í hjarta þínu, að Guð hafi uppvakið hann frá dauðum, muntu hólpinn verða.

10:10b.ROM.010.010 Með hjartanu er trúað til réttlætis, en með munninum játað til hjálpræðis.

10:11b.ROM.010.011 Ritningin segir: "Hver sem trúir á hann, mun ekki til skammar verða."

10:12b.ROM.010.012 Ekki er munur á Gyðingi og grískum manni, því að hinn sami er Drottinn allra, fullríkur fyrir alla þá sem ákalla hann;

10:13b.ROM.010.013 því að "hver sem ákallar nafn Drottins, mun hólpinn verða."

10:14b.ROM.010.014 En hvernig eiga þeir að ákalla þann, sem þeir trúa ekki á? Og hvernig eiga þeir að trúa á þann, sem þeir hafa ekki heyrt um? Og hvernig eiga þeir að heyra, án þess að einhver prédiki?

10:15b.ROM.010.015 Og hver getur prédikað, nema hann sé sendur? Svo er og ritað: "Hversu fagurt er fótatak þeirra, sem færa fagnaðarboðin góðu."

10:16b.ROM.010.016 En þeir hlýddu ekki allir fagnaðarerindinu. Jesaja segir: "Drottinn, hver trúði því, sem vér boðuðum?"

10:17b.ROM.010.017 Svo kemur þá trúin af boðuninni, en boðunin byggist á orði Krists.

10:18b.ROM.010.018 En ég spyr: Hafa þeir ekki heyrt? Jú, vissulega, "raust þeirra hefur borist út um alla jörðina og orð þeirra til endimarka heimsbyggðarinnar."

10:19b.ROM.010.019 Og ég spyr: Hvort skildi Ísrael það ekki? Fyrst segir Móse: "Vekja vil ég yður til afbrýði gegn þjóð, sem ekki er þjóð, egna vil ég yður til reiði gegn óviturri þjóð."

10:20b.ROM.010.020 Og Jesaja er svo djarfmáll að segja: "Ég hef látið þá finna mig, sem leituðu mín ekki. Ég er orðinn augljós þeim, sem spurðu ekki að mér."

10:21b.ROM.010.021 En við Ísrael segir hann: "Allan daginn breiddi ég út hendur mínar móti óhlýðnum og þverbrotnum lýð."

11

11:1b.ROM.011.001 Ég spyr nú: Hefur Guð útskúfað lýð sínum? Fjarri fer því. Sjálfur er ég Ísraelsmaður, af kyni Abrahams, ættkvísl Benjamíns.

11:2b.ROM.011.002 Guð hefur ekki útskúfað lýð sínum, sem hann þekkti fyrirfram. Eða vitið þér ekki, hvað Ritningin segir í kaflanum um Elía, hvernig hann kemur fram fyrir Guð með kæru á hendur Ísrael:

11:3b.ROM.011.003 "Drottinn, spámenn þína hafa þeir drepið og rifið niður ölturu þín og ég er einn skilinn eftir, og þeir sitja um líf mitt."

11:4b.ROM.011.004 En hvaða svar fær hann hjá Guði? "Sjálfum mér hef ég eftir skilið sjö þúsundir manna, sem hafa ekki beygt kné fyrir Baal."

11:5b.ROM.011.005 Svo eru þá líka á vorum tíma leifar orðnar eftir, sem Guð hefur útvalið af náð.

11:6b.ROM.011.006 En ef það er af náð, þá er það ekki framar af verkum, annars væri náðin ekki framar náð.

11:7b.ROM.011.007 Hvað þá? Það sem Ísrael sækist eftir, það hlotnaðist honum ekki, en hinum útvöldu hlotnaðist það. Hinir urðu forhertir,

11:8b.ROM.011.008 eins og ritað er: Guð gaf þeim sljóan anda, augu sem sjá ekki, eyru sem heyra ekki, allt fram á þennan dag.

11:9b.ROM.011.009 Og Davíð segir: Verði borðhald þeirra snara og gildra, til falls og til hegningar þeim!

11:10b.ROM.011.010 Blindist augu þeirra, til þess að þeir sjái ekki, og gjör bak þeirra bogið um aldur.

11:11b.ROM.011.011 Þá spyr ég: Hvort hrösuðu þeir til þess að þeir skyldu farast? Fjarri fer því, heldur hlotnaðist heiðingjunum hjálpræðið af falli þeirra, til þess að það skyldi vekja þá til afbrýði.

11:12b.ROM.011.012 En ef fall þeirra er heiminum auður og tjón þeirra heiðingjum auður, hve miklu fremur þá ef þeir koma allir?

11:13b.ROM.011.013 En við yður, þér heiðingjar, segi ég: Að því leyti sem ég er postuli heiðingja, vegsama ég þjónustu mína.

11:14b.ROM.011.014 Ég gæti ef til vill vakið afbrýði hjá ættmönnum mínum og frelsað einhverja þeirra.

11:15b.ROM.011.015 Því ef það varð sáttargjörð fyrir heiminn, að þeim var hafnað, hvað verður þá upptaka þeirra annað en líf af dauðum?

11:16b.ROM.011.016 Ef frumgróðinn er heilagur, þá er einnig deigið það. Og ef rótin er heilög, þá eru einnig greinarnar það.

11:17b.ROM.011.017 En þótt nokkrar af greinunum hafi verið brotnar af, og hafir þú, sem ert villiolíuviður, verið græddur inn á meðal þeirra og sért orðinn hluttakandi með þeim í rótarsafa olíuviðarins,

11:18b.ROM.011.018 þá stær þig ekki gegn greinunum. Ef þú stærir þig, þá vit, að þú berð ekki rótina, heldur rótin þig.

11:19b.ROM.011.019 Þú munt þá segja: "Greinarnar voru brotnar af, til þess að ég yrði græddur við."

11:20b.ROM.011.020 Rétt er það. Fyrir sakir vantrúarinnar voru þær brotnar af, en vegna trúarinnar stendur þú. Hreyktu þér ekki upp, heldur óttast þú.

11:21b.ROM.011.021 Því að hafi Guð ekki þyrmt hinum náttúrlegu greinum, þá mun hann ekki heldur þyrma þér.

11:22b.ROM.011.022 Sjá því gæsku Guðs og strangleika, - strangleika við þá, sem fallnir eru, en gæsku Guðs við þig, ef þú stendur stöðugur í gæskunni; annars verður þú einnig af höggvinn.

11:23b.ROM.011.023 En hinir munu og verða græddir við, ef þeir halda ekki áfram í vantrúnni, því að megnugur er Guð þess að græða þá aftur við.

11:24b.ROM.011.024 Þú varst höggvinn af þeim olíuviði, sem eftir eðli sínu var villiviður, og ert gegn eðli náttúrunnar græddur við ræktaðan olíuvið. Hve miklu fremur munu þá þessar náttúrlegu greinar verða græddar við eigin olíuvið?

11:25b.ROM.011.025 Ég vil ekki, bræður mínir, að yður sé ókunnugt um þennan leyndardóm, til þess að þér skuluð ekki með sjálfum yður ætla yður hyggna. Forherðing er komin yfir nokkurn hluta af Ísrael og varir þangað til heiðingjarnir eru allir komnir inn.

11:26b.ROM.011.026 Og þannig mun allur Ísrael frelsaður verða, eins og ritað er: Frá Síon mun frelsarinn koma og útrýma guðleysi frá Jakob.

11:27b.ROM.011.027 Og þetta er sáttmáli minn við þá, þegar ég tek burt syndir þeirra.

11:28b.ROM.011.028 Í ljósi fagnaðarerindisins eru þeir óvinir Guðs vegna yðar, en í ljósi útvalningarinnar elskaðir sakir feðranna.

11:29b.ROM.011.029 Guð iðrar ekki náðargjafa sinna og köllunar.

11:30b.ROM.011.030 Þér voruð fyrrum óhlýðnir Guði, en hafið nú hlotið miskunn vegna óhlýðni þeirra.

11:31b.ROM.011.031 Þannig hafa þeir nú líka orðið óhlýðnir, til þess að einnig þeim mætti miskunnað verða fyrir miskunn þá, sem yður er veitt.

11:32b.ROM.011.032 Guð hefur gefið alla óhlýðninni á vald, til þess að hann geti miskunnað öllum.

11:33b.ROM.011.033 Hvílíkt djúp ríkdóms, speki og þekkingar Guðs! Hversu órannsakandi dómar hans og órekjandi vegir hans!

11:34b.ROM.011.034 Hver hefur þekkt huga Drottins? Eða hver hefur verið ráðgjafi hans?

11:35b.ROM.011.035 Hver hefur að fyrra bragði gefið honum, svo að það eigi að verða honum endurgoldið?

11:36b.ROM.011.036 Því að frá honum og fyrir hann og til hans eru allir hlutir. Honum sé dýrð um aldir alda! Amen.

12

12:1b.ROM.012.001 Því brýni ég yður, bræður, að þér, vegna miskunnar Guðs, bjóðið fram sjálfa yður að lifandi, heilagri, Guði þóknanlegri fórn. Það er sönn og rétt guðsdýrkun af yðar hendi.

12:2b.ROM.012.002 Hegðið yður eigi eftir öld þessari, heldur takið háttaskipti með endurnýjung hugarfarsins, svo að þér fáið að reyna, hver sé vilji Guðs, hið góða, fagra og fullkomna.

12:3b.ROM.012.003 Fyrir þá náð, sem mér er gefin, segi ég yður hverjum og einum að hugsa ekki hærra um sig en hugsa ber, heldur í réttu hófi, og halda sér hver og einn við þann mæli trúar, sem Guð hefur úthlutað honum.

12:4b.ROM.012.004 Vér höfum á einum líkama marga limi, en limirnir hafa ekki allir sama starfa.

12:5b.ROM.012.005 Eins erum vér, þótt margir séum, einn líkami í Kristi, en hver um sig annars limir.

12:6b.ROM.012.006 Vér höfum margvíslegar náðargjafir, eftir þeirri náð, sem oss er gefin. Sé það spádómsgáfa, þá notum hana í hlutfalli við trúna.

12:7b.ROM.012.007 Sé það þjónusta, skulum vér þjóna. Sá sem kennir, hann kenni,

12:8b.ROM.012.008 sá sem áminnir, hann áminni. Sá sem útbýtir gjöfum, gjöri það í einlægni. Sá sem veitir forstöðu, sé kostgæfinn og sá sem iðkar miskunnsemi, gjöri það með gleði.

12:9b.ROM.012.009 Elskan sé flærðarlaus. Hafið andstyggð á hinu vonda, en haldið fast við hið góða.

12:10b.ROM.012.010 Sýnið hver öðrum bróðurkærleika og ástúð, og verið hver yðar fyrri til að veita öðrum virðing.

12:11b.ROM.012.011 Verið ekki hálfvolgir í áhuganum, verið brennandi í andanum. Þjónið Drottni.

12:12b.ROM.012.012 Verið glaðir í voninni, þolinmóðir í þjáningunni og staðfastir í bæninni.

12:13b.ROM.012.013 Takið þátt í þörfum heilagra, stundið gestrisni.

12:14b.ROM.012.014 Blessið þá, er ofsækja yður, blessið þá, en bölvið þeim ekki.

12:15b.ROM.012.015 Fagnið með fagnendum, grátið með grátendum.

12:16b.ROM.012.016 Berið sama hug til allra, hreykið yður ekki, en haldið yður að hinum lítilmótlegu. Ætlið yður ekki hyggna með sjálfum yður.

12:17b.ROM.012.017 Gjaldið engum illt fyrir illt. Stundið það sem fagurt er fyrir sjónum allra manna.

12:18b.ROM.012.018 Hafið frið við alla menn að því leyti sem það er unnt og á yðar valdi.

12:19b.ROM.012.019 Hefnið yðar ekki sjálfir, þér elskaðir, heldur lofið hinni refsandi reiði Guðs að komast að, því að ritað er: "Mín er hefndin, ég mun endurgjalda, segir Drottinn."

12:20b.ROM.012.020 En "ef óvin þinn hungrar, þá gef honum að eta, ef hann þyrstir, þá gef honum að drekka. Með því að gjöra þetta, safnar þú glóðum elds á höfuð honum."

12:21b.ROM.012.021 Lát ekki hið vonda yfirbuga þig, heldur sigra þú illt með góðu.

13

13:1b.ROM.013.001 Sérhver maður hlýði þeim yfirvöldum, sem hann er undirgefinn. Því ekki er neitt yfirvald til nema frá Guði, og þau sem til eru, þau eru skipuð af Guði.

13:2b.ROM.013.002 Sá sem veitir yfirvöldunum mótstöðu, hann veitir Guðs tilskipun mótstöðu, og þeir sem veita mótstöðu munu fá dóm sinn.

13:3b.ROM.013.003 Sá sem vinnur góð verk þarf ekki að óttast valdsmennina, heldur sá sem vinnur vond verk. En viljir þú eigi þurfa að óttast yfirvöldin, þá gjör það sem gott er, og muntu fá lofstír af þeim.

13:4b.ROM.013.004 Því að þau eru þjónn Guðs þér til góðs. En ef þú gjörir það sem illt er, þá skaltu óttast. Yfirvöldin bera ekki sverðið ófyrirsynju, þau eru Guðs þjónn, hegnari til refsingar þeim er aðhefst hið illa.

13:5b.ROM.013.005 Þess vegna er nauðsynlegt að hlýðnast, ekki einungis vegna hegningarinnar, heldur og vegna samviskunnar.

13:6b.ROM.013.006 Einmitt þess vegna gjaldið þér og skatta, því að valdsmennirnir eru Guðs þjónar, sem annast þetta.

13:7b.ROM.013.007 Gjaldið öllum það sem skylt er: Þeim skatt, sem skattur ber, þeim toll, sem tollur ber, þeim ótta, sem ótti ber, þeim virðing, sem virðing ber.

13:8b.ROM.013.008 Skuldið ekki neinum neitt, nema það eitt að elska hver annan, því að sá, sem elskar náunga sinn, hefur uppfyllt lögmálið.

13:9b.ROM.013.009 Boðorðin: "Þú skalt ekki drýgja hór, þú skalt ekki morð fremja, þú skalt ekki stela, þú skalt ekki girnast," og hvert annað boðorð er innifalið í þessari grein: "Þú skalt elska náunga þinn eins og sjálfan þig."

13:10b.ROM.013.010 Kærleikurinn gjörir ekki náunganum mein. Þess vegna er kærleikurinn fylling lögmálsins.

13:11b.ROM.013.011 Gjörið þetta því heldur sem þér þekkið tímann, að yður er mál að rísa af svefni, því að nú er oss hjálpræðið nær en þá er vér tókum trú.

13:12b.ROM.013.012 Liðið er á nóttina og dagurinn í nánd. Leggjum því af verk myrkursins og klæðumst hertygjum ljóssins.

13:13b.ROM.013.013 Framgöngum sómasamlega eins og á degi, ekki í ofáti né ofdrykkju, ekki í saurlífi né svalli, ekki í þrætu né öfund.

13:14b.ROM.013.014 Íklæðist heldur Drottni Jesú Kristi, og alið ekki önn fyrir holdinu, svo að það verði til að æsa girndir.

14

14:1b.ROM.014.001 Takið að yður hina óstyrku í trúnni, án þess að leggja dóm á skoðanir þeirra.

14:2b.ROM.014.002 Einn er þeirrar trúar, að alls megi neyta en hinn óstyrki neytir einungis jurtafæðu.

14:3b.ROM.014.003 Sá, sem neytir kjöts, fyrirlíti ekki hinn, sem lætur þess óneytt, og sá, sem lætur þess óneytt, dæmi ekki þann, sem neytir þess, því að Guð hefur tekið hann að sér.

14:4b.ROM.014.004 Hver ert þú, sem dæmir annars þjón? Hann stendur og fellur herra sínum. Og hann mun standa, því að megnugur er Drottinn þess að láta hann standa.

14:5b.ROM.014.005 Einn gjörir mun á dögum, en annar metur alla daga jafna. Sérhver hafi örugga sannfæringu í huga sínum.

14:6b.ROM.014.006 Sá, sem tekur tillit til daga, gjörir það vegna Drottins. Og sá, sem neytir kjöts, gerir það vegna Drottins, því að hann gjörir Guði þakkir. Sá, sem lætur óneytt, hann lætur óneytt vegna Drottins og gjörir Guði þakkir.

14:7b.ROM.014.007 Því að enginn af oss lifir sjálfum sér og enginn deyr sjálfum sér.

14:8b.ROM.014.008 Ef vér lifum, lifum vér Drottni, og ef vér deyjum, deyjum vér Drottni. Hvort sem vér þess vegna lifum eða deyjum, þá erum vér Drottins.

14:9b.ROM.014.009 Því að til þess dó Kristur og varð aftur lifandi, að hann skyldi drottna bæði yfir dauðum og lifandi.

14:10b.ROM.014.010 En þú, hví dæmir þú bróður þinn? Eða þá þú, hví fyrirlítur þú bróður þinn? Allir munum vér verða að koma fram fyrir dómstól Guðs.

14:11b.ROM.014.011 Því að ritað er: "Svo sannarlega sem ég lifi, segir Drottinn, fyrir mér skulu öll kné beygja sig og sérhver tunga vegsama Guð."

14:12b.ROM.014.012 Því skal þá sérhver af oss lúka Guði reikning fyrir sjálfan sig.

14:13b.ROM.014.013 Dæmum því ekki framar hver annan. Ásetjið yður öllu heldur að verða bróður yðar ekki til ásteytingar eða falls.

14:14b.ROM.014.014 Ég veit það og er þess fullviss, af því að ég lifi í samfélagi við Drottin Jesú, að ekkert er vanheilagt í sjálfu sér, nema þá þeim, sem heldur eitthvað vanheilagt, honum er það vanheilagt.

14:15b.ROM.014.015 Ef bróðir þinn hryggist sökum þess, sem þú etur, þá ertu kominn af kærleikans braut. Hrind ekki með mat þínum í glötun þeim manni, sem Kristur dó fyrir.

14:16b.ROM.014.016 Látið því ekki hið góða, sem þér eigið, verða fyrir lasti.

14:17b.ROM.014.017 Því að ekki er Guðs ríki matur og drykkur, heldur réttlæti, friður og fögnuður í heilögum anda.

14:18b.ROM.014.018 Hver sem þjónar Kristi á þann hátt, hann er Guði velþóknanlegur og vel metinn manna á meðal.

14:19b.ROM.014.019 Keppum þess vegna eftir því, sem til friðarins heyrir og til hinnar sameiginlegu uppbyggingar.

14:20b.ROM.014.020 Brjóttu ekki niður verk Guðs vegna matar! Allt er að sönnu hreint, en það er þó illt þeim manni, sem etur öðrum til ásteytingar.

14:21b.ROM.014.021 Það er rétt að eta hvorki kjöt né drekka vín né gjöra neitt, sem bróðir þinn steytir sig á.

14:22b.ROM.014.022 Halt þú þeirri trú, sem þú hefur með sjálfum þér fyrir Guði. Sæll er sá, sem þarf ekki að áfella sig fyrir það, sem hann velur.

14:23b.ROM.014.023 En sá sem er efablandinn og etur þó, hann er dæmdur af því að hann etur ekki af trú. Allt sem ekki er af trú er synd.

15

15:1b.ROM.015.001 Skylt er oss, hinum styrku, að bera veikleika hinna óstyrku og hugsa ekki um sjálfa oss.

15:2b.ROM.015.002 Sérhver af oss hugsi um náungann og það sem honum er gott og til uppbyggingar.

15:3b.ROM.015.003 Kristur hugsaði ekki um sjálfan sig, heldur eins og ritað er: "Lastyrði þeirra, sem löstuðu þig, lentu á mér."

15:4b.ROM.015.004 Allt það, sem áður er ritað, er ritað oss til uppfræðingar, til þess að vér fyrir þolgæði og huggun ritninganna héldum von vorri.

15:5b.ROM.015.005 En Guð, sem veitir þolgæðið og huggunina, gefi yður að vera samhuga að vilja Krists Jesú,

15:6b.ROM.015.006 til þess að þér allir saman einum munni vegsamið Guð og föður Drottins vors Jesú Krists.

15:7b.ROM.015.007 Takið því hver annan að yður, eins og Kristur tók yður að sér, Guði til dýrðar.

15:8b.ROM.015.008 Ég segi, að Kristur sé orðinn þjónn hinna umskornu til að sýna orðheldni Guðs, til þess að staðfesta fyrirheitin, sem feðrunum voru gefin,

15:9b.ROM.015.009 en heiðingjarnir vegsami Guð sakir miskunnar hans, eins og ritað er: "Þess vegna skal ég játa þig meðal heiðingja og lofsyngja þínu nafni."

15:10b.ROM.015.010 Og enn segir: "Fagnið, þér heiðingjar, með lýð hans,"

15:11b.ROM.015.011 og enn: "Lofið Drottin, allar þjóðir, og vegsami hann allir lýðir,"

15:12b.ROM.015.012 og enn segir Jesaja: "Koma mun rótarkvistur Ísaí og sá, er rís upp til að stjórna þjóðum, á hann munu þjóðir vona."

15:13b.ROM.015.013 Guð vonarinnar fylli yður öllum fögnuði og friði í trúnni, svo að þér séuð auðugir að voninni í krafti heilags anda.

15:14b.ROM.015.014 En ég er líka sjálfur sannfærður um yður, bræður mínir, að þér og sjálfir eruð fullir góðgirni, auðgaðir alls konar þekkingu og færir um að áminna hver annan.

15:15b.ROM.015.015 En ég hef sums staðar ritað yður full djarflega, til þess að minna yður á sitthvað. Ég hef gjört það vegna þess að Guð hefur gefið mér þá náð

15:16b.ROM.015.016 að vera helgiþjónn Krists Jesú hjá heiðingjunum og inna af hendi prestþjónustu við fagnaðarerindi Guðs, til þess að heiðingjarnir mættu verða Guði velþóknanleg fórn, helguð af heilögum anda.

15:17b.ROM.015.017 Ég hef þá fyrir samfélag mitt við Krist Jesú það, sem ég get hrósað mér af: Starf mitt í þjónustu Guðs.

15:18b.ROM.015.018 Ekki mun ég dirfast að tala um neitt annað en það, sem Kristur hefur látið mig framkvæma, til að leiða heiðingjana til hlýðni, með orði og verki,

15:19b.ROM.015.019 með krafti tákna og undra, með krafti heilags anda. Þannig hef ég lokið við að flytja fagnaðarerindið um Krist frá Jerúsalem og allt í kring til Illyríu.

15:20b.ROM.015.020 Það hefur þannig verið metnaður minn að láta fagnaðarerindið óboðað þar sem Kristur hafði áður nefndur verið, til þess að ég byggði ekki ofan á grundvelli annars,

15:21b.ROM.015.021 alveg eins og ritað er: "Þeir skulu sjá, sem ekkert var um hann sagt, og þeir, sem ekki hafa heyrt, skulu skilja."

15:22b.ROM.015.022 Því er það, að mér hefur hvað eftir annað verið meinað að koma til yðar.

15:23b.ROM.015.023 En nú á ég ekki lengur neitt ógjört á þessum slóðum, og mig hefur auk þess í mörg ár langað til að koma til yðar,

15:24b.ROM.015.024 þegar ég færi til Spánar. Ég vona, að ég fái að sjá yður, er ég fer um hjá yður, og að þér búið ferð mína þangað, er ég fyrst hef nokkurn veginn fengið nægju mína hjá yður.

15:25b.ROM.015.025 En nú fer ég á leið til Jerúsalem til að flytja hinum heilögu hjálp.

15:26b.ROM.015.026 Því að Makedónía og Akkea hafa ákveðið að gangast fyrir samskotum handa fátæklingum meðal hinna heilögu í Jerúsalem.

15:27b.ROM.015.027 Sjálfir ákváðu þeir það, enda eru þeir í skuld við þá. Fyrst heiðingjarnir hafa fengið hlutdeild í andlegum gæðum þeirra, þá er þeim og skylt að fulltingja þeim í líkamlegum efnum.

15:28b.ROM.015.028 En þegar ég hef lokið þessu og tryggilega afhent þeim þennan ávöxt, mun ég fara um hjá yður til Spánar.

15:29b.ROM.015.029 En ég veit, að þegar ég kem til yðar, mun ég koma með blessun Krists í fullum mæli.

15:30b.ROM.015.030 En mikillega bið ég yður, bræður, fyrir sakir Drottins vors Jesú Krists og fyrir sakir kærleika andans, að þér stríðið með mér með því að biðja til Guðs fyrir mér,

15:31b.ROM.015.031 til þess að ég frelsist frá hinum vantrúuðu í Júdeu, og hjálpin, sem ég fer með til Jerúsalem, verði vel þegin af hinum heilögu.

15:32b.ROM.015.032 Þá get ég, ef Guð lofar, komið til yðar með fögnuði og endurhresstst ásamt yður.

15:33b.ROM.015.033 Guð friðarins sé með yður öllum. Amen.

16

16:1b.ROM.016.001 Ég fel yður á hendur Föbe, systur vora, sem er þjónn safnaðarins í Kenkreu.

16:2b.ROM.016.002 Veitið henni viðtöku í Drottni eins og heilögum hæfir og liðsinnið henni í hverju því, sem hún þarf yðar við, því að hún hefur verið bjargvættur margra og mín sjálfs.

16:3b.ROM.016.003 Heilsið Prisku og Akvílasi, samverkamönnum mínum í Kristi Jesú.

16:4b.ROM.016.004 Þau hafa stofnað lífi sínu í hættu fyrir mig, og fyrir það votta ég þeim ekki einn þakkir, heldur og allir söfnuðir meðal heiðingjanna.

16:5b.ROM.016.005 Heilsið einnig söfnuðinum, sem kemur saman í húsi þeirra. Heilsið Epænetusi, mínum elskaða, sem er frumgróði Asíu Kristi til handa.

16:6b.ROM.016.006 Heilsið Maríu, sem mikið hefur erfiðað fyrir yður.

16:7b.ROM.016.007 Heilsið Andróníkusi og Júníasi, ættmönnum mínum og sambandingjum. Þeir skara fram úr meðal postulanna og hafa á undan mér gengið Kristi á hönd.

16:8b.ROM.016.008 Heilsið Amplíatusi, mínum elskaða í Drottni.

16:9b.ROM.016.009 Heilsið Úrbanusi, samverkamanni vorum í Kristi, og Stakkýsi, mínum elskaða.

16:10b.ROM.016.010 Heilsið Apellesi, sem hefur reynst hæfur í þjónustu Krists. Heilsið heimilismönnum Aristóbúls.

16:11b.ROM.016.011 Heilsið Heródíon, ættingja mínum. Heilsið þeim á heimili Narkissusar, sem tilheyra Drottni.

16:12b.ROM.016.012 Heilsið Trýfænu og Trýfósu, sem hafa lagt hart á sig fyrir Drottin. Heilsið Persis, hinni elskuðu, sem mikið hefur starfað fyrir Drottin.

16:13b.ROM.016.013 Heilsið Rúfusi, hinum útvalda í Drottni, og móður hans, sem er mér einnig móðir.

16:14b.ROM.016.014 Heilsið Asýnkritusi, Flegon, Hermes, Patróbasi, Hermasi og bræðrunum, sem hjá þeim eru.

16:15b.ROM.016.015 Heilsið Fílólógusi og Júlíu, Nerevs og systur hans og Ólympasi og öllum heilögum, sem með þeim eru.

16:16b.ROM.016.016 Heilsið hver öðrum með heilögum kossi. Allir söfnuðir Krists senda yður kveðju.

16:17b.ROM.016.017 Ég áminni yður um, bræður, að hafa gát á þeim, er vekja sundurþykkju og tæla frá þeirri kenningu, sem þér hafið numið. Sneiðið hjá þeim.

16:18b.ROM.016.018 Því að slíkir menn þjóna ekki Drottni vorum Kristi, heldur eigin maga, og með blíðmælum og fagurgala blekkja þeir hjörtu hrekklausra manna.

16:19b.ROM.016.019 Hlýðni yðar er alkunn orðin. Því gleðst ég yfir yður og ég vil, að þér séuð vitrir í því, sem gott er, en einfaldir í því, sem illt er.

16:20b.ROM.016.020 Guð friðarins mun bráðlega sundurmola Satan undir fótum yðar. Náðin Drottins vors Jesú Krist sé með yður.

16:21b.ROM.016.021 Tímóteus, samverkamaður minn, Lúkíus, Jason og Sósípater, ættmenn mínir, biðja að heilsa yður.

16:22b.ROM.016.022 Ég, Tertíus, sem hef ritað bréfið, bið að heilsa yður í Drottni.

16:23b.ROM.016.023 Gajus, sem ljær mér og öllum söfnuðinum hús, biður að heilsa yður; Erastus, gjaldkeri borgarinnar, og bróðir Kvartus biðja að heilsa yður.

16:24b.ROM.016.024 (OMITTED TEXT)

16:25b.ROM.016.025 Honum, sem megnar að styrkja yður með fagnaðarerindinu, sem ég boða, og í prédikuninni um Jesú Krist samkvæmt opinberun þess leyndardóms, sem frá eilífum tíðum hefur verið dulinn,

16:26b.ROM.016.026 en nú er opinberaður og fyrir spámannlegar ritningar, eftir skipun hins eilífa Guðs, kunngjörður öllum þjóðum til að vekja hlýðni við trúna,

16:27b.ROM.016.027 honum einum, alvitrum Guði, sé fyrir Jesú Krist dýrð um aldir alda. Amen.

2

2:1b.ROM.002.001 Fyrir því hefur þú, maður, sem dæmir, hver sem þú ert, enga afsökun. Um leið og þú dæmir annan, dæmir þú sjálfan þig, því að þú, sem dæmir, fremur hið sama.

2:2b.ROM.002.002 Vér vitum, að dómur Guðs er sannarlega yfir þeim er slíkt fremja.

2:3b.ROM.002.003 En hugsar þú það, maður, þú sem dæmir þá er slíkt fremja og gjörir sjálfur hið sama, að þú fáir umflúið dóm Guðs?

2:4b.ROM.002.004 Eða lítilsvirðir þú ríkdóm gæsku hans og umburðarlyndis og langlyndis? Veist þú ekki, að gæska Guðs vill leiða þig til iðrunar?

2:5b.ROM.002.005 Með harðúð þinni og iðrunarlausa hjarta safnar þú sjálfum þér reiði á reiðidegi, er réttlátur dómur Guðs verður opinber.

2:6b.ROM.002.006 Hann mun gjalda sérhverjum eftir verkum hans:

2:7b.ROM.002.007 Þeim eilíft líf, sem með staðfestu í góðu verki leita vegsemdar, heiðurs og ódauðleika,

2:8b.ROM.002.008 en þeim reiði og óvild, sem leiðast af eigingirni og óhlýðnast sannleikanum, en hlýðnast ranglætinu.

2:9b.ROM.002.009 Þrenging og angist kemur yfir sérhverja mannssál, er illt fremur, yfir Gyðinginn fyrst, en einnig hinn gríska.

2:10b.ROM.002.010 En vegsemd, heiður og frið hlýtur sérhver sá er gjörir hið góða, Gyðingurinn fyrst, en einnig hinn gríski.

2:11b.ROM.002.011 Því að Guð fer ekki í manngreinarálit.

2:12b.ROM.002.012 Allir þeir, sem syndgað hafa án lögmáls, munu og án lögmáls tortímast, og allir þeir, sem syndgað hafa undir lögmáli, munu dæmast af lögmáli.

2:13b.ROM.002.013 Og ekki eru heyrendur lögmálsins réttlátir fyrir Guði, heldur munu gjörendur lögmálsins réttlættir verða.

2:14b.ROM.002.014 Þegar heiðingjar, sem hafa ekki lögmál, gjöra að eðlisboði það sem lögmálið býður, þá eru þeir, þótt þeir hafi ekki neitt lögmál, sjálfum sér lögmál.

2:15b.ROM.002.015 Þeir sýna, að krafa lögmálsins er rituð í hjörtum þeirra, með því að samviska þeirra ber þessu vitni og hugrenningar þeirra, sem ýmist ásaka þá eða afsaka.

2:16b.ROM.002.016 Það verður á þeim degi, er Guð, samkvæmt fagnaðarerindi mínu, er ég fékk fyrir Jesú Krist, dæmir hið dulda hjá mönnunum.

2:17b.ROM.002.017 En nú ert þú Gyðingur að nafni og styðst við lögmál og ert hreykinn af Guði.

2:18b.ROM.002.018 Þú þekkir vilja hans og kannt að meta rétt það, sem máli skiptir, þar eð lögmálið fræðir þig.

2:19b.ROM.002.019 Þú treystir sjálfum þér til að vera leiðtogi blindra, ljós þeirra sem eru í myrkri,

2:20b.ROM.002.020 kennari fávísra, fræðari óvita, þar sem þú hefur þekkinguna og sannleikann skýrum stöfum í lögmálinu.

2:21b.ROM.002.021 Þú sem þannig fræðir aðra, hví fræðir þú ekki sjálfan þig? Prédikar þú, að ekki skuli stela, og stelur þó?

2:22b.ROM.002.022 Segir þú, að ekki skuli drýgja hór, og drýgir þó hór? Hefur þú andstyggð á skurðgoðum og rænir þó helgidóma?

2:23b.ROM.002.023 Hrósar þú þér af lögmáli, og óvirðir þó Guð með því að brjóta lögmálið?

2:24b.ROM.002.024 Svo er sem ritað er: "Nafn Guðs verður yðar vegna fyrir lasti meðal heiðingjanna."

2:25b.ROM.002.025 Umskurn er gagnleg ef þú heldur lögmálið, en ef þú brýtur lögmálið, er umskurn þín orðin að engu.

2:26b.ROM.002.026 Ef því óumskorinn maður fer eftir kröfum lögmálsins, mun hann þá ekki metinn sem umskorinn væri?

2:27b.ROM.002.027 Og mun þá ekki sá, sem er óumskorinn og heldur lögmálið, dæma þig, sem þrátt fyrir bókstaf og umskurn brýtur lögmálið?

2:28b.ROM.002.028 Ekki er sá Gyðingur, sem er það hið ytra, og ekki það umskurn, sem er það hið ytra á holdinu.

2:29b.ROM.002.029 En sá er Gyðingur, sem er það hið innra, og umskurnin er umskurn hjartans í anda, en ekki í bókstaf. Lofstír hans er ekki af mönnum, heldur frá Guði.

3

3:1b.ROM.003.001 Hvað hefur þá Gyðingurinn fram yfir? Eða hvert er gagn umskurnarinnar?

3:2b.ROM.003.002 Mikið á allan hátt. Fyrst er þá það, að þeim hefur verið trúað fyrir orðum Guðs.

3:3b.ROM.003.003 Hvað um það, þótt nokkrir hafi reynst ótrúir? Mundi ótrúmennska þeirra að engu gjöra trúfesti Guðs?

3:4b.ROM.003.004 Fjarri fer því. Guð skal reynast sannorður, þótt hver maður reyndist lygari, eins og ritað er: "Til þess að þú reynist réttlátur í orðum þínum og vinnir, þegar þú átt mál að verja."

3:5b.ROM.003.005 En ef ranglæti vort sannar réttlæti Guðs, hvað eigum vér þá að segja? Hvort mundi Guð vera ranglátur, er hann lætur reiðina yfir dynja? - Ég tala á mannlegan hátt. -

3:6b.ROM.003.006 Fjarri fer því. Hvernig ætti Guð þá að dæma heiminn?

3:7b.ROM.003.007 En verði sannleiki Guðs fyrir lygi mína skýrari honum til dýrðar, hvers vegna dæmist ég þá enn sem syndari?

3:8b.ROM.003.008 Eigum vér þá ekki að gjöra hið illa, til þess að hið góða komi fram? Sumir bera oss þeim óhróðri að vér kennum þetta. Þeir munu fá verðskuldaðan dóm.

3:9b.ROM.003.009 Hvað þá? Höfum vér þá nokkuð fram yfir? Nei, alls ekki. Vér höfum áður gefið bæði Gyðingum og Grikkjum að sök, að þeir væru allir undir synd.

3:10b.ROM.003.010 Eins og ritað er: Ekki er neinn réttlátur, ekki einn.

3:11b.ROM.003.011 Ekki er neinn vitur, ekki neinn sem leitar Guðs.

3:12b.ROM.003.012 Allir eru þeir fallnir frá, allir saman ófærir orðnir. Ekki er neinn sem auðsýnir gæsku, ekki einn einasti.

3:13b.ROM.003.013 Opin gröf er barki þeirra, með tungum sínum draga þeir á tálar. Höggorma eitur er innan vara þeirra,

3:14b.ROM.003.014 munnur þeirra er fullur bölvunar og beiskju.

3:15b.ROM.003.015 Hvatir eru þeir í spori að úthella blóði.

3:16b.ROM.003.016 Tortíming og eymd er í slóð þeirra,

3:17b.ROM.003.017 og veg friðarins þekkja þeir ekki.

3:18b.ROM.003.018 Fyrir augum þeirra er enginn guðsótti.

3:19b.ROM.003.019 Vér vitum, að allt sem lögmálið segir, það talar það til þeirra sem eru undir lögmálinu, til þess að sérhver munnur þagni og allur heimurinn verði sekur fyrir Guði,

3:20b.ROM.003.020 með því að enginn lifandi maður réttlætist fyrir honum af lögmálsverkum. En fyrir lögmál kemur þekking syndar.

3:21b.ROM.003.021 En nú hefur réttlæti Guðs, sem lögmálið og spámennirnir vitna um, verið opinberað án lögmáls.

3:22b.ROM.003.022 Það er: Réttlæti Guðs fyrir trú á Jesú Krist öllum þeim til handa, sem trúa. Hér er enginn greinarmunur:

3:23b.ROM.003.023 Allir hafa syndgað og skortir Guðs dýrð,

3:24b.ROM.003.024 og þeir réttlætast án verðskuldunar af náð hans fyrir endurlausnina, sem er í Kristi Jesú.

3:25b.ROM.003.025 Guð setti hann fram, að hann með blóði sínu væri sáttarfórn þeim sem trúa. Þannig sýndi Guð réttlæti sitt, því að hann hafði í umburðarlyndi sínu umborið hinar áður drýgðu syndir,

3:26b.ROM.003.026 til þess að auglýsa réttlæti sitt á yfirstandandi tíma, að hann sé sjálfur réttlátur og réttlæti þann, sem trúir á Jesú.

3:27b.ROM.003.027 Hvar er þá hrósunin? Hún er úti lokuð. Með hvaða lögmáli? Verkanna? Nei, heldur með lögmáli trúar.

3:28b.ROM.003.028 Vér ályktum því, að maðurinn réttlætist af trú án lögmálsverka.

3:29b.ROM.003.029 Eða er Guð einungis Guð Gyðinga? Ekki líka heiðingja? Jú, líka heiðingja;

3:30b.ROM.003.030 svo sannarlega sem Guð er einn, sem mun réttlæta umskorna menn af trú og óumskorna fyrir trúna.

3:31b.ROM.003.031 Gjörum vér þá lögmálið að engu með trúnni? Fjarri fer því. Vér staðfestum lögmálið.

4

4:1b.ROM.004.001 Hvað eigum vér þá að segja um Abraham, forföður vorn, hvað ávann hann?

4:2b.ROM.004.002 Ef hann réttlættist af verkum, þá hefur hann hrósunarefni, en ekki fyrir Guði.

4:3b.ROM.004.003 Því hvað segir ritningin: "Abraham trúði Guði, og það var reiknað honum til réttlætis."

4:4b.ROM.004.004 Þeim sem vinnur verða launin ekki reiknuð af náð, heldur eftir verðleika.

4:5b.ROM.004.005 Hinum aftur á móti, sem ekki vinnur, en trúir á hann sem réttlætir óguðlegan, er trú hans reiknuð til réttlætis.

4:6b.ROM.004.006 Eins og líka Davíð lýsir þann mann sælan, sem Guð tilreiknar réttlæti án tillits til verka:

4:7b.ROM.004.007 Sælir eru þeir, sem afbrotin eru fyrirgefin og syndir þeirra huldar.

4:8b.ROM.004.008 Sæll er sá maður, sem Drottinn tilreiknar ekki synd.

4:9b.ROM.004.009 Nær þá sæluboðun þessi aðeins til umskorinna manna? Eða líka til óumskorinna? Vér segjum: "Trúin var Abraham til réttlætis reiknuð."

4:10b.ROM.004.010 Hvernig var hún þá tilreiknuð honum? Umskornum eða óumskornum? Hann var ekki umskorinn, heldur óumskorinn.

4:11b.ROM.004.011 Og hann fékk tákn umskurnarinnar sem staðfestingu þess réttlætis af trú, sem hann átti óumskorinn. Þannig skyldi hann vera faðir allra þeirra, sem trúa óumskornir, til þess að réttlætið tilreiknist þeim,

4:12b.ROM.004.012 og eins faðir þeirra umskornu manna, sem eru ekki aðeins umskornir heldur feta veg þeirrar trúar, er faðir vor Abraham hafði óumskorinn.

4:13b.ROM.004.013 Ekki var Abraham eða niðjum hans fyrir lögmál gefið fyrirheitið, að hann skyldi verða erfingi heimsins, heldur fyrir trúar-réttlæti.

4:14b.ROM.004.014 Ef lögmálsmennirnir eru erfingjar, er trúin ónýtt og fyrirheitið að engu gjört.

4:15b.ROM.004.015 Því að lögmálið vekur reiði. En þar sem ekki er lögmál, þar eru ekki heldur lögmálsbrot.

4:16b.ROM.004.016 Því er fyrirheitið byggt á trú, til þess að það sé af náð, og megi stöðugt standa fyrir alla niðja hans, ekki fyrir þá eina, sem hafa lögmálið, heldur og fyrir þá, sem eiga trú Abrahams. Hann er faðir vor allra,

4:17b.ROM.004.017 eins og skrifað stendur: "Föður margra þjóða hef ég sett þig." Og það er hann frammi fyrir Guði, sem hann trúði á, honum sem lífgar dauða og kallar fram það, sem ekki er til eins og það væri til.

4:18b.ROM.004.018 Abraham trúði með von, gegn von, að hann skyldi verða faðir margra þjóða, samkvæmt því sem sagt hafði verið: "Svo skal afkvæmi þitt verða."

4:19b.ROM.004.019 Og ekki veiklaðist hann í trúnni þótt hann minntist þess, að hann var kominn að fótum fram - hann var nálega tíræður, - og að Sara gat ekki orðið barnshafandi sakir elli.

4:20b.ROM.004.020 Um fyrirheit Guðs efaðist hann ekki með vantrú, heldur gjörðist styrkur í trúnni. Hann gaf Guði dýrðina,

4:21b.ROM.004.021 og var þess fullviss, að hann er máttugur að efna það, sem hann hefur lofað.

4:22b.ROM.004.022 "Fyrir því var það honum og til réttlætis reiknað."

4:23b.ROM.004.023 En að það var honum tilreiknað, það var ekki ritað hans vegna einungis,

4:24b.ROM.004.024 heldur líka vor vegna. Oss mun það tilreiknað verða, sem trúum á hann, sem uppvakti Jesú, Drottin vorn, frá dauðum,

4:25b.ROM.004.025 hann sem var framseldur vegna misgjörða vorra og vegna réttlætingar vorrar uppvakinn.

5

5:1b.ROM.005.001 Réttlættir af trú höfum vér því frið við Guð fyrir Drottin vorn Jesú Krist.

5:2b.ROM.005.002 Fyrir hann höfum vér aðgang að þeirri náð, sem vér lifum í, og vér fögnum í von um dýrð Guðs.

5:3b.ROM.005.003 En ekki það eitt: Vér fögnum líka í þrengingunum, með því að vér vitum, að þrengingin veitir þolgæði,

5:4b.ROM.005.004 en þolgæðið fullreynd, en fullreyndin von.

5:5b.ROM.005.005 En vonin bregst oss ekki, því að kærleika Guðs er úthellt í hjörtum vorum fyrir heilagan anda, sem oss er gefinn.

5:6b.ROM.005.006 Meðan vér enn vorum óstyrkir, dó Kristur á settum tíma fyrir óguðlega.

5:7b.ROM.005.007 Annars gengur varla nokkur í dauðann fyrir réttlátan mann, - fyrir góðan mann kynni ef til vill einhver að vilja deyja. -

5:8b.ROM.005.008 En Guð auðsýnir kærleika sinn til vor, þar sem Kristur er fyrir oss dáinn meðan vér enn vorum í syndum vorum.

5:9b.ROM.005.009 Þar sem vér nú erum réttlættir fyrir blóð hans, því fremur mun hann frelsa oss frá reiðinni.

5:10b.ROM.005.010 Því að ef vér vorum óvinir Guðs og urðum sættir við hann með dauða sonar hans, því fremur munum vér frelsaðir verða með lífi sonar hans, nú er vér erum í sátt teknir.

5:11b.ROM.005.011 Og ekki það eitt, heldur fögnum vér í Guði fyrir Drottin vorn Jesú Krist, sem vér nú höfum öðlast sáttargjörðina fyrir.

5:12b.ROM.005.012 Syndin kom inn í heiminn fyrir einn mann og dauðinn fyrir syndina, og þannig er dauðinn runninn til allra manna, af því að allir hafa syndgað.

5:13b.ROM.005.013 Því að allt fram að lögmálinu var synd í heiminum, en synd tilreiknast ekki meðan ekki er lögmál.

5:14b.ROM.005.014 Samt sem áður hefur dauðinn ríkt frá Adam til Móse einnig yfir þeim, sem ekki höfðu syndgað á sömu lund og Adam braut, en Adam vísar til hans sem koma átti.

5:15b.ROM.005.015 En náðargjöfinni og misgjörðinni verður ekki jafnað saman. Því að hafi hinir mörgu dáið sakir þess að einn féll, því fremur hefur náð Guðs og gjöf streymt ríkulega til hinna mörgu í hinum eina manni Jesú Kristi, sem er náðargjöf Guðs.

5:16b.ROM.005.016 Og ekki verður gjöfinni jafnað til þess, sem leiddi af synd hins eina manns. Því að dómurinn vegna þess, sem hinn eini hafði gjört, varð til sakfellingar, en náðargjöfin vegna misgjörða margra til sýknunar.

5:17b.ROM.005.017 Ef misgjörð hins eina manns hafði í för með sér, að dauðinn tók völd með þeim eina manni, því fremur munu þá þeir, sem þiggja gnóttir náðarinnar og gjafar réttlætisins, lifa og ríkja vegna hins eina Jesú Krists.

5:18b.ROM.005.018 Eins og af misgjörð eins leiddi sakfellingu fyrir alla menn, þannig leiðir og af réttlætisverki eins sýknun og líf fyrir alla menn.

5:19b.ROM.005.019 Eins og hinir mörgu urðu að syndurum fyrir óhlýðni hins eina manns, þannig mun hlýðni hins eina réttlæta hina mörgu.

5:20b.ROM.005.020 En hér við bættist svo lögmálið, til þess að misgjörðin yrði meiri. En þar sem syndin jókst, þar flóði náðin yfir enn meir.

5:21b.ROM.005.021 Og eins og syndin ríkti í dauðanum, svo skyldi og náðin ríkja fyrir réttlæti til eilífs lífs í Jesú Kristi, Drottni vorum.

6

6:1b.ROM.006.001 Hvað eigum vér þá að segja? Eigum vér að halda áfram í syndinni til þess að náðin aukist?

6:2b.ROM.006.002 Fjarri fer því. Vér sem dóum syndinni, hvernig ættum vér framar að lifa í henni?

6:3b.ROM.006.003 Eða vitið þér ekki, að allir vér, sem skírðir erum til Krists Jesú, erum skírðir til dauða hans?

6:4b.ROM.006.004 Vér erum því dánir og greftraðir með honum í skírninni, til þess að lifa nýju lífi, eins og Kristur var upp vakinn frá dauðum fyrir dýrð föðurins.

6:5b.ROM.006.005 Því að ef vér erum orðnir samgrónir honum í líkingu dauða hans, munum vér einnig vera það í líkingu upprisu hans.

6:6b.ROM.006.006 Vér vitum, að vor gamli maður er með honum krossfestur, til þess að líkami syndarinnar skuli að engu verða og vér ekki framar þjóna syndinni.

6:7b.ROM.006.007 Því að sá, sem dauður er, er leystur frá syndinni.

6:8b.ROM.006.008 Ef vér erum með Kristi dánir, trúum vér því, að vér og munum með honum lifa.

6:9b.ROM.006.009 Vér vitum að Kristur, upp vakinn frá dauðum, deyr ekki framar. Dauðinn drottnar ekki lengur yfir honum.

6:10b.ROM.006.010 Með dauða sínum dó hann syndinni í eitt skipti fyrir öll, en með lífi sínu lifir hann Guði.

6:11b.ROM.006.011 Þannig skuluð þér líka álíta yður sjálfa vera dauða syndinni, en lifandi Guði í Kristi Jesú.

6:12b.ROM.006.012 Látið því ekki syndina ríkja í dauðlegum líkama yðar, svo að þér hlýðnist girndum hans.

6:13b.ROM.006.013 Ljáið ekki heldur syndinni limi yðar að ranglætisvopnum, heldur bjóðið sjálfa yður Guði sem lifnaða frá dauðum og limi yðar Guði sem réttlætisvopn.

6:14b.ROM.006.014 Synd skal ekki drottna yfir yður, því að ekki eruð þér undir lögmáli, heldur undir náð.

6:15b.ROM.006.015 Hvað þá? Eigum vér að syndga, af því að vér erum ekki undir lögmáli, heldur undir náð? Fjarri fer því.

6:16b.ROM.006.016 Vitið þér ekki, að ef þér bjóðið öðrum sjálfa yður fyrir þjóna og hlýðið honum, þá eruð þér þjónar þess, sem þér hlýðið, hvort heldur er syndar til dauða eða hlýðni til réttlætis?

6:17b.ROM.006.017 En þökk sé Guði! Þér voruð þjónar syndarinnar, en urðuð af hjarta hlýðnir þeirri kenningu, sem þér voruð á vald gefnir.

6:18b.ROM.006.018 Og þér gjörðust þjónar réttlætisins eftir að hafa verið leystir frá syndinni.

6:19b.ROM.006.019 Ég tala á mannlegan hátt, sökum veikleika yðar. Því að eins og þér hafið boðið limi yðar óhreinleikanum og ranglætinu fyrir þjóna til ranglætis, svo skuluð þér nú bjóða limi yðar réttlætinu fyrir þjóna til helgunar.

6:20b.ROM.006.020 Þegar þér voruð þjónar syndarinnar, þá voruð þér lausir við réttlætið.

6:21b.ROM.006.021 Hvaða ávöxtu höfðuð þér þá? Þá sem þér nú blygðist yðar fyrir, því að þeir leiða að lokum til dauða.

6:22b.ROM.006.022 En nú, með því að þér eruð leystir frá syndinni, en eruð orðnir þjónar Guðs, þá hafið þér ávöxt yðar til helgunar og eilíft líf að lokum.

6:23b.ROM.006.023 Laun syndarinnar er dauði, en náðargjöf Guðs er eilíft líf í Kristi Jesú, Drottni vorum.

7

7:1b.ROM.007.001 Vitið þér ekki, bræður, - ég er hér að tala til þeirra, sem lögmál þekkja, - að lögmálið drottnar yfir manninum svo lengi sem hann lifir.

7:2b.ROM.007.002 Gift kona er að lögum bundin manni sínum, meðan hann lifir. En deyi maðurinn, er hún leyst undan lögmálinu, sem bindur hana við manninn.

7:3b.ROM.007.003 Því mun hún hórkona teljast, ef hún, að manninum lifandi, verður annars manns. En deyi maðurinn er hún laus undan lögmálinu, svo að hún er ekki hórkona, þótt hún verði annars manns.

7:4b.ROM.007.004 Eins er um yður, bræður mínir. Þér eruð dánir lögmálinu fyrir líkama Krists, til þess að verða öðrum gefnir, honum sem var upp vakinn frá dauðum, svo að vér mættum bera Guði ávöxt.

7:5b.ROM.007.005 Þegar vér lifðum að holdsins hætti, störfuðu ástríður syndanna, sem lögmálið hafði vakið, í limum vorum, svo að vér bærum dauðanum ávöxt.

7:6b.ROM.007.006 En nú erum vér leystir undan lögmálinu, þar sem vér erum dánir því, sem áður hélt oss bundnum, og þjónum í nýjung anda, en ekki í fyrnsku bókstafs.

7:7b.ROM.007.007 Hvað eigum vér þá að segja? Er lögmálið synd? Fjarri fer því. En satt er það: Ég þekkti ekki syndina nema fyrir lögmálið. Ég hefði ekki vitað um girndina, hefði ekki lögmálið sagt: "Þú skalt ekki girnast."

7:8b.ROM.007.008 En syndin sætti lagi og vakti í mér alls kyns girnd með boðorðinu. Án lögmáls er syndin dauð.

7:9b.ROM.007.009 Ég lifði einu sinni án lögmáls, en er boðorðið kom lifnaði syndin við,

7:10b.ROM.007.010 en ég dó. Og boðorðið, sem átti að verða til lífs, það reyndist mér vera til dauða.

7:11b.ROM.007.011 Því að syndin sætti lagi, dró mig á tálar með boðorðinu og deyddi mig með því.

7:12b.ROM.007.012 Þannig er þá lögmálið heilagt og boðorðið heilagt, réttlátt og gott.

7:13b.ROM.007.013 Varð þá hið góða mér til dauða? Fjarri fer því! Nei, það var syndin. Til þess að hún birtist sem synd, olli hún mér dauða með því, sem gott er. Þannig skyldi syndin verða yfir sig syndug fyrir boðorðið.

7:14b.ROM.007.014 Vér vitum, að lögmálið er andlegt, en ég er holdlegur, seldur undir syndina.

7:15b.ROM.007.015 Því að ég veit ekki, hvað ég aðhefst. Það sem ég vil, það gjöri ég ekki, en það sem ég hata, það gjöri ég.

7:16b.ROM.007.016 En ef ég nú gjöri einmitt það, sem ég vil ekki, þá er ég samþykkur lögmálinu, að það sé gott.

7:17b.ROM.007.017 En nú er það ekki framar ég sjálfur, sem gjöri þetta, heldur syndin, sem í mér býr.

7:18b.ROM.007.018 Ég veit, að ekki býr neitt gott í mér, það er, í holdi mínu. Að vilja veitist mér auðvelt, en ekki að framkvæma hið góða.

7:19b.ROM.007.019 Hið góða, sem ég vil, gjöri ég ekki, en hið vonda, sem ég vil ekki, það gjöri ég.

7:20b.ROM.007.020 En ef ég gjöri það, sem ég vil ekki, þá er það ekki lengur ég sjálfur, sem framkvæmi það, heldur syndin, sem í mér býr.

7:21b.ROM.007.021 Þannig reynist mér það þá regla fyrir mig, sem vil gjöra hið góða, að hið illa er mér tamast.

7:22b.ROM.007.022 Innra með mér hef ég mætur á lögmáli Guðs,

7:23b.ROM.007.023 en ég sé annað lögmál í limum mínum, sem berst á móti lögmáli hugar míns og hertekur mig undir lögmál syndarinnar í limum mínum.

7:24b.ROM.007.024 Ég aumur maður! Hver mun frelsa mig frá þessum dauðans líkama?

7:25b.ROM.007.025 Ég þakka Guði fyrir Jesú Krist, Drottin vorn. Svo þjóna ég þá sjálfur lögmáli Guðs með huga mínum, en lögmáli syndarinnar með holdinu.

8

8:1b.ROM.008.001 Nú er því engin fordæming fyrir þá, sem tilheyra Kristi Jesú.

8:2b.ROM.008.002 Lögmál lífsins anda hefur í Kristi Jesú frelsað þig frá lögmáli syndarinnar og dauðans.

8:3b.ROM.008.003 Það sem lögmálinu var ógerlegt, að því leyti sem það mátti sín einskis fyrir holdinu, það gjörði Guð. Með því að senda sinn eigin son í líkingu syndugs manns gegn syndinni, dæmdi Guð syndina í manninum.

8:4b.ROM.008.004 Þannig varð réttlætiskröfu lögmálsins fullnægt hjá oss, sem lifum ekki eftir holdi, heldur eftir anda.

8:5b.ROM.008.005 Því að þeir sem láta stjórnast af holdinu, hyggja á það sem holdsins er, en þeir, sem láta stjórnast af andanum, hyggja á það sem andans er.

8:6b.ROM.008.006 Hyggja holdsins er dauði, en hyggja andans líf og friður.

8:7b.ROM.008.007 Hyggja holdsins er fjandskapur gegn Guði, með því að hún lýtur ekki lögmáli Guðs, enda getur hún það ekki.

8:8b.ROM.008.008 Þeir, sem eru holdsins menn, geta ekki þóknast Guði.

8:9b.ROM.008.009 En þér eruð ekki holdsins menn, heldur andans menn, þar sem andi Guðs býr í yður. En hafi einhver ekki anda Krists, þá er sá ekki hans.

8:10b.ROM.008.010 Ef Kristur er í yður, þá er líkaminn að sönnu dauður vegna syndarinnar, en andinn veitir líf vegna réttlætisins.

8:11b.ROM.008.011 Ef andi hans, sem vakti Jesú frá dauðum, býr í yður, þá mun hann, sem vakti Krist frá dauðum, einnig gjöra dauðlega líkami yðar lifandi með anda sínum, sem í yður býr.

8:12b.ROM.008.012 Þannig erum vér, bræður, í skuld, ekki við holdið að lifa að hætti holdsins.

8:13b.ROM.008.013 Því að ef þér lifið að hætti holdsins, munuð þér deyja, en ef þér deyðið með andanum gjörðir líkamans, munuð þér lifa.

8:14b.ROM.008.014 Því að allir þeir, sem leiðast af anda Guðs, þeir eru Guðs börn.

8:15b.ROM.008.015 En þér hafið ekki fengið anda, sem gjörir yður að þrælum að lifa aftur í hræðslu, heldur hafið þér fengið anda, sem gefur yður barnarétt. Í þeim anda köllum vér: "Abba, faðir!"

8:16b.ROM.008.016 Sjálfur andinn vitnar með vorum anda, að vér erum Guðs börn.

8:17b.ROM.008.017 En ef vér erum börn, þá erum vér líka erfingjar, og það erfingjar Guðs, en samarfar Krists, því að vér líðum með honum, til þess að vér einnig verðum vegsamlegir með honum.

8:18b.ROM.008.018 Ég lít svo á, að ekki séu þjáningar þessa tíma neitt í samanburði við þá dýrð, sem á oss mun opinberast.

8:19b.ROM.008.019 Því að sköpunin þráir, að Guðs börn verði opinber.

8:20b.ROM.008.020 Sköpunin var undirorpin fallvaltleikanum, ekki sjálfviljug, heldur vegna hans, sem varp henni undir hann,

8:21b.ROM.008.021 í von um að jafnvel sjálf sköpunin muni verða leyst úr ánauð forgengileikans til dýrðarfrelsis Guðs barna.

8:22b.ROM.008.022 Vér vitum, að öll sköpunin stynur líka og hefur fæðingarhríðir allt til þessa.

8:23b.ROM.008.023 En ekki einungis hún, heldur og vér, sem höfum frumgróða andans, jafnvel vér stynjum með sjálfum oss meðan vér bíðum þess, að Guð gefi oss barnarétt og endurleysi líkami vora.

8:24b.ROM.008.024 Því að í voninni erum vér hólpnir orðnir. Von, er sést, er ekki von, því að hver vonar það, sem hann sér?

8:25b.ROM.008.025 En ef vér vonum það, sem vér sjáum ekki, þá bíðum vér þess með þolinmæði.

8:26b.ROM.008.026 Þannig hjálpar og andinn oss í veikleika vorum. Vér vitum ekki, hvers vér eigum að biðja eins og ber, en sjálfur andinn biður fyrir oss með andvörpum, sem ekki verður orðum að komið.

8:27b.ROM.008.027 En hann, sem hjörtun rannsakar, veit hver er hyggja andans, að hann biður fyrir heilögum eftir vilja Guðs.

8:28b.ROM.008.028 Vér vitum, að þeim, sem Guð elska, samverkar allt til góðs, þeim sem kallaðir eru samkvæmt ákvörðun Guðs.

8:29b.ROM.008.029 Því að þá, sem hann þekkti fyrirfram, hefur hann og fyrirhugað til þess að líkjast mynd sonar síns, svo að hann sé frumburður meðal margra bræðra.

8:30b.ROM.008.030 Þá sem hann fyrirhugaði, þá hefur hann og kallað, og þá sem hann kallaði, hefur hann og réttlætt, en þá sem hann réttlætti, hefur hann einnig vegsamlega gjört.

8:31b.ROM.008.031 Hvað eigum vér þá að segja við þessu? Ef Guð er með oss, hver er þá á móti oss?

8:32b.ROM.008.032 Hann sem þyrmdi ekki sínum eigin syni, heldur framseldi hann fyrir oss alla, hví skyldi hann ekki líka gefa oss allt með honum?

8:33b.ROM.008.033 Hver skyldi ásaka Guðs útvöldu? Guð sýknar.

8:34b.ROM.008.034 Hver sakfellir? Kristur Jesús er sá, sem dáinn er. Og meira en það: Hann er upprisinn, hann er við hægri hönd Guðs og hann biður fyrir oss.

8:35b.ROM.008.035 Hver mun gjöra oss viðskila við kærleika Krists? Mun þjáning geta það eða þrenging, ofsókn, hungur eða nekt, háski eða sverð?

8:36b.ROM.008.036 Það er eins og ritað er: Þín vegna erum vér deyddir allan daginn, erum metnir sem sláturfé.

8:37b.ROM.008.037 Nei, í öllu þessu vinnum vér fullan sigur fyrir fulltingi hans, sem elskaði oss.

8:38b.ROM.008.038 Því að ég er þess fullviss, að hvorki dauði né líf, englar né tignir, hvorki hið yfirstandandi né hið ókomna, hvorki kraftar,

8:39b.ROM.008.039 hæð né dýpt, né nokkuð annað skapað muni geta gjört oss viðskila við kærleika Guðs, sem birtist í Kristi Jesú Drottni vorum.

9

9:1b.ROM.009.001 Ég tala sannleika í Kristi, ég lýg ekki. Samviska mín vitnar það með mér, upplýst af heilögum anda,

9:2b.ROM.009.002 að ég hef hryggð mikla og sífellda kvöl í hjarta mínu.

9:3b.ROM.009.003 Ég gæti óskað, að mér væri sjálfum útskúfað frá Kristi, ef það yrði til heilla fyrir bræður mína og ættmenn,

9:4b.ROM.009.004 Ísraelsmenn. Þeir fengu sonarréttinn, dýrðina, sáttmálana, löggjöfina, helgihaldið og fyrirheitin.

9:5b.ROM.009.005 Þeim tilheyra og feðurnir, og af þeim er Kristur kominn sem maður, hann sem er yfir öllu, Guð, blessaður um aldir. Amen.

9:6b.ROM.009.006 Það er ekki svo sem Guðs orð hafi brugðist. Því að ekki eru allir þeir Ísraelsmenn, sem af Ísrael eru komnir.

9:7b.ROM.009.007 Ekki eru heldur allir börn Abrahams, þótt þeir séu niðjar hans, heldur: "Afkomendur Ísaks munu taldir verða niðjar þínir."

9:8b.ROM.009.008 Það merkir: Ekki eru líkamlegir afkomendur hans Guðs börn, heldur teljast fyrirheitsbörnin sannir niðjar.

9:9b.ROM.009.009 Því að þetta orð er fyrirheit: "Í þetta mund mun ég aftur koma, og þá skal Sara hafa son alið."

9:10b.ROM.009.010 Og ekki nóg með það. Því var líka svo farið með Rebekku. Hún var þunguð að tveim sveinum af eins manns völdum, Ísaks föður vors.

9:11b.ROM.009.011 Nú, til þess að það stæði stöðugt, að ákvörðun Guðs um útvalningu væri óháð verkunum og öll komin undir vilja þess, er kallar,

9:12b.ROM.009.012 þá var henni sagt, áður en sveinarnir voru fæddir og áður en þeir höfðu aðhafst gott eða illt: "Hinn eldri skal þjóna hinum yngri."

9:13b.ROM.009.013 Eins og ritað er: "Jakob elskaði ég, en Esaú hataði ég."

9:14b.ROM.009.014 Hvað eigum vér þá að segja? Er Guð óréttvís? Fjarri fer því.

9:15b.ROM.009.015 Því hann segir við Móse: "Ég mun miskunna þeim, sem ég vil miskunna, og líkna þeim, sem ég vil líkna."

9:16b.ROM.009.016 Það er því ekki komið undir vilja mannsins né áreynslu, heldur Guði, sem miskunnar.

9:17b.ROM.009.017 Því er í Ritningunni sagt við Faraó: "Einmitt til þess hóf ég þig, að ég fengi sýnt mátt minn á þér og nafn mitt yrði boðað um alla jörðina."

9:18b.ROM.009.018 Svo miskunnar hann þá þeim, sem hann vill, en forherðir þann, sem hann vill.

9:19b.ROM.009.019 Þú munt nú vilja segja við mig: "Hvað er hann þá að ásaka oss framar? Hver fær staðið gegn vilja hans?"

9:20b.ROM.009.020 Hver ert þú, maður, að þú skulir deila á Guð? Hvort mundi smíðisgripurinn segja við smiðinn: "Hví gjörðir þú mig svona?"

9:21b.ROM.009.021 Eða hefur ekki leirkerasmiðurinn leirinn á valdi sínu, svo að hann megi gjöra úr sama deiginu ker til sæmdar og annað til vansæmdar?

9:22b.ROM.009.022 En ef nú Guð, sem vildi sýna reiði sína og auglýsa mátt sinn, hefur með miklu langlyndi umborið ker reiðinnar, sem búin eru til glötunar,

9:23b.ROM.009.023 og ef hann hefur gjört það til þess að auglýsa ríkdóm dýrðar sinnar á kerum miskunnarinnar, sem hann hafði fyrirfram búið til dýrðar?

9:24b.ROM.009.024 Slík ker erum vér, sem hann hefur kallað, ekki aðeins úr flokki Gyðinga, heldur og úr flokki heiðingja.

9:25b.ROM.009.025 Eins og hann líka segir hjá Hósea: Lýð, sem ekki var minn, mun ég kalla minn, og þá elskaða, sem ekki var elskuð,

9:26b.ROM.009.026 og á þeim stað, þar sem við þá var sagt: þér eruð ekki minn lýður, þar munu þeir verða kallaðir synir Guðs lifanda.

9:27b.ROM.009.027 En Jesaja hrópar yfir Ísrael: "Þótt tala Ísraels sona væri eins og sandur sjávarins, þá skulu leifar einar frelsaðar verða.

9:28b.ROM.009.028 Drottinn mun gjöra upp reikning sinn á jörðunni, binda enda á hann og ljúka við hann í skyndi,"

9:29b.ROM.009.029 og eins hefur Jesaja sagt: "Ef Drottinn hersveitanna hefði ekki látið oss eftir niðja, værum vér orðnir eins og Sódóma, vér værum líkir Gómorru."

9:30b.ROM.009.030 Hvað eigum vér þá að segja? Heiðingjarnir, sem ekki sóttust eftir réttlæti, hafa öðlast réttlæti, - réttlæti, sem er af trú.

9:31b.ROM.009.031 En Ísrael, sem vildi halda lögmál er veitt gæti réttlæti, náði því ekki.

9:32b.ROM.009.032 Hvers vegna? Af því að þeir ætluðu sér að réttlætast með verkum, ekki af trú. Þeir hnutu um ásteytingarsteininn,

9:33b.ROM.009.033 eins og ritað er: Sjá ég set í Síon ásteytingarstein og hrösunarhellu. Sérhver, sem á hann trúir, mun ekki verða til skammar.